Koedijk, Nederland

16 dagen geleden ben ik terug gekomen met het vliegtuig, `s ochtends stond ik op en besefte ik dat het over zou zijn. Mijn grote reis, hetgeen wat ik zo graag wilde doen, mijn ding. Een stap die ik eindelijk had gemaakt zou eindigen met een groot vliegtuig in de lucht. Daar zou ik instappen om nog geen 11 uur later een warme broeierige smogvolle metropool van een stad te verwisselen voor een met frisse lucht omgeven, een zo`n 20 graden kouder, best geordend land. Het land waar ik toch eigenlijk wel blij mee ben. Uiteindelijk.

Het is best raar om alleen op een vliegveld te gaan staan en dan door de douane te lopen, hopend dat je je vliegtuig zal halen, hopend dat het toch echt allemaal goed komt, want zenuwachtig was ik zeker. Wat wil je anders, alleen op reis en dan gelijk voor 2 maanden. Ik kan je zeggen 2 maanden zijn niet genoeg, er was nog zoveel meer te zien, zoveel meer te doen. Maar 2 maanden is ook weer voldoende, ze ziet zoveel en het is allemaal zo druk, het is adembenemend geweldig. Toen ik er zat dacht ik vaak, jemig ik heb nog zoveel weken te gaan, gelukkig gaat de tijd niet zo snel. En voor ik het wist stapte ik op de trein vanuit Laos, op naar Bangkok. Wetend dat dat echt voorlopig mijn laatste treinreis in Azië zou zijn. Het gaf me een fijn gevoel te weten dat ik iedereen over slechts 1 dag weer terug zou zien. Maar het blijft tegenstrijdig want ik wilde ook weer niet terug. Het was er allemaal zo prachtig en avontuurlijk! En ik dacht op dat moment ook echt: wanneer kan ik weer reizen? Ik ben nog lang niet klaar met mooie wereldse dingen te zien, nieuwe culturen te ervaren en mijn avonturen lijst uit te breiden. Maar goed ik kan nog vele jaren reizen en dat ga ik ook zeker doen!

Als ik zo terug kijk heb ik onwijs gave dingen gedaan om jullie nog even een korte samenvatting te geven over mijn avonturen: Ik stapte weliswaar alleen in een vliegtuig (natuurlijk net aan optijd en uitgeput van mijn onwijs snelle sprint!), ik ben gedropt en gered door lokale onverstaanbare mensen die je zomaar in een busje stoppen, ik heb met dolfijnen gezwommen! Wat een immens gave ervaring was dat!, gerelaxt op de eilanden met haar prachtige witte stranden, palmbomen, helderblauw water en onwijs gave feesten. Wat was het heerlijk om in een hangmatje te liggen wiegend en kijkend naar het prachtige uitzicht, te beseffen dat het dan nog zo koud is in Nederland en dat ik het geluk mocht hebben om te kunnen genieten van het moment. Het moment waar ik er nog duizenden van wil hebben. Ik heb gesnorkeld en een haai gezien, mooi gekleurd koraal, de prachtigste vissen en ook spuitende zeekomkommers. Bizar. Ik heb gefeest op een strand met een schuimparty en full moon party, geweldige muziek en vooral bijzondere mensen! Ik heb zulke geweldige mensen ontmoet tijdens mijn hele reis. Een reis maak je altijd wel alleen omdat je je eigen ervaringen opdoet en je eigen dingen onthoud. Je haalt eruit wat er voor jou inzit. En het zou fijn zijn als je al die prachtige dingen met iemand zou kunnen delen. Maar daar ontmoet je ook weer mensen voor, zij maken je reis bijzonder en ook zij maken het een tijd om niet meer te vergeten, samen met alle bijzondere dingen die je onderneemt. Of dat nu een groot watergevecht is wat Thais Nieuwjaar mag heten of een dag niets doen en je verdiepen in een goed boek op een hele mooie/bijzondere plek. Verder heb ik de oprechte gastvrijheid van de Thaise mensen mogen ervaren. Iets wat ik nooit meer zal vergeten. Wie neemt er nu een dag vrij van haar werk voor een random toerist? Dat zul je in Nederland niet zien. Vervolgens wordt je uitgenodigd om er te blijven slapen de volgende keer als je langskomt. En dat zeggen ze niet zomaar, want ik ben terug gegaan met een vriendin en we mochten inderdaad beiden blijven slapen en dat was echt mijn beste slaapplek van mijn hele reis. Vermoeiend maar zo geweldig! Mensen zijn er nieuwsgierig en ze doen ook echt hun best om met je te praten. Ze zijn zo vriendelijk. Niet allemaal, want af en toe zit er 1 tussen die je op wil lichten en mee wilt nemen naar het politiebureau. Ze lachen allemaal en als je denkt dat een tuk-tuk driver slaapt, vergeet het maar. Volgens mij hebben die gasten een reizigers detector, want zodra je langs zo`n slapende man loopt zegt ie toch opeens: 'tuk tuk?'. Ze horen je gewoon aankomen! En dit is nog niet eens de helft, ik heb een slang om mijn nek gehad en nog avontuurlijker, er ging er 1 langs mijn voeten. En dat was toch echt een 'wilde' slang! Ik heb gelift naar een nationaal park waar we bleven kamperen en `s nachts liepen de herten, apen en stekelvarkens gewoon rustig langs je tent. Ik ben vrienden geworden met meneer de teek, het was een korte bloederige relatie. En die ietwat grotere spinnen dan we gewend zijn in Nederland plus de hyperactieve mieren ontbraken ook zeker niet aan mijn reis. Ik heb eeuwenoude ruïnes, onthoofde buddha`s, prachtige tempels, met goud belegde beelden en inspirerende monniken gezien. Alles was bijzonder. Ik heb insecten gegeten, over bizarre markten gelopen, de grootste shoppingcentra`s gezien. En bovenal heb ik ook nog wat meegekregen van de protesterende mensen.

Goh wat ben ik blij dat ik nu niet meer in Bangkok zit, want het is er echt uit de hand gelopen. Het is verschrikkelijk om te zien wat er nu gebeurd, en ik ben echt blij dat ik uit dat gebied ben, want natuurlijk sliep ik mijn laatste avond in het gebied wat afgezet en afgeladen was met meters prikkeldraad en SWATS met grote geweren en ander materieel gewelddadige voorwerpen.

Ik heb naast tijgers gezeten en heb ze kunnen aanraken, uitbundig Songkran gevierd, mijn Thaise kookkunsten verbeterd en in een Thaise bioscoop gezeten waar we op moesten staan en een liedje moesten zingen voor de koning, terwijl we dat deden werd mij het meest propagandistische filmpje ooit getoond. En dat was echt raar, maar een ervaring op zich. Ik ben naar het hippie dorp geweest van Thailand: Pai. Wat een geweldige mensen waren daar. Daar heb ik mijn tatoeage laten zetten, ja een echte. Het was fenomenaal. En vanaf daar ben ik richting Laos gegaan. Het beste van het reizen is als je mensen opnieuw tegenkomt, mensen die je al eerder hebt ontmoet. Dat heb ik al verscheidene keren gehad. En ja je weet wel dat iedereen vrijwel hetzelfde rondje maakt, en dat het dus niet zo heel gek is dat je mensen weer opnieuw tegenkomt, maar toch. Als je verwacht die ene persoon nooit meer te zien en plotseling zie je ze ergens lopen, kom je ze op een kookcursus, een markt of in het oerwoud tegen, dat is toch wel bijzonder!

Laos was zoveel meer dan ik verwacht had, ik heb als tarzan door de jungle kunnen slingeren met de gibbon experience, dat was ook wel 1 van de gaafste dingen die ik ooit heb gedaan. Het was prachtig om het oerwoud van zo hoog te kunnen bekijken want geloof me het was hoog. Je ging zeg maar aan een soort van kabelbaan tussen te bomen door hoog n de lucht. En het enige wat je zag was al het moois, de natuur de lucht, je voeten zwevend in de lucht en wat je hoorde waren oerwoud geluiden, en het geluid van de snelheid waarmee je over de kabelbaan ging. Je moest af en toe remmen maar ik was zo onder de indruk dat ik natuurlijk volop op een boom knalde, tja wat wil je met zo`n uitzicht. De wandelingen door het oerwoud waren al een pracht. Onze gidsen waren geweldig en lieten ons water uit een waterboom drinken. Ik heb nog nooit onder zo`n gave douche gestaan! Als je aan het douchen was keek je zo uit op het hele oerwoud, het was indrukwekkend! Ik zat met 4 leuke mensen in de hut en we hadden zelfs de luxe om een koelkast te hebben. Natuurlijk is de bedoeling van de gibbon experience dat je ook echt de gibbons ziet. Maar die kans is jammer genoeg heel klein. Maar blijkbaar had ik zoveel geluk deze reis , alleen mijn slippers zijn gestolen en mijn sandalen ben ik verloren. Dus ja het geluk lachte me zeker toe toen ik beide ochtenden de gibbons heb mogen zien. Wat een adembenemende beesten zijn dat. Zo wild als ze speelden en zich uitsloofden die mannetjes gibbons. Ze gingen helemaal los en dat indrukwekkende geluid wat ze maken, het apengeluid, het klonk al sirene`s heel bijzonder! Maar zodra de vrouwtjes weg waren, gedroegen ze zich toch iets minder macho. Typerend voor de man. Ook werden we `s nachts bijna een keer geëvacueerd vanwege een zware regenstorm inclusief onweer, waarbij de hut een beetje begon de schudden, maar uiteindelijk viel het mee en konden we rustig gaan slapen. Ik zeg zeker doen!

Ik heb een lokaal dorp gezien waarvan ik dacht: Die mensen leven hier nog in de 18^e eeuw, daar leek het wel op. 1 douche waar het hele dorp midden op de grasheuvel zich stond te wassen. De kippen liepen in het huis en het huis stelde ook niet zoveel voor, het leek meer op een grote lege hut met een geïmproviseerd keukentje, waarvan je hoopte dat de vlammen niet uit de pan zouden slaan, want dan zou je gedag kunnen zeggen tegen het houten met riet beklede huisje. Ik heb 2 dagen op een boot gezeten waarmee we `s nachts een stop maakte in een dorpje aan de Mekong rivier dat alleen maar uit guesthouses en hotels bestond. De eerste dag had ik een mooie zachte stoel weten te bemachtigen en de 2 dag moest ik er ook aan geloven dat ik op een houtenbankje moest gaan zitten. Wat een ervaring en wat een harde kont krijg je daar van. Haha! Maar die boot is zo gezellig, misschien mede mogelijk gemaakt door de flessen whisky en cola die erdoorheen gaan. Maar ook door de kaartspelletjes en de uitgewisselde lonely planets en reiservaringen. De planningen van andere reizigers zijn zeker inspirerend en hun verhalen al helemaal. Overigens kon je overal in Houay Xai, de plek waar de slowboat vertrekt, want slow is hij zeker (2dagen!) kussentjes kopen voor op de boot, je die mensen zien overal goed geld in hoor! Nu is de motor van de boor een ander verhaal, ik denk serieus dat het de motor van een vrachtwagen moet zijn geweest want de (auto)sleutels hingen aan het slot om hem aan te zetten. En natuurlijk was het helemaal open dus kon ik als een echte mechanicus even de werking van de motor bestuderen. Verder was deze boot ook voor lokale mensen, want een vrouw kwam met een onwijs grote (nog levende) vis aan boord en er werden verscheidene keren mensen ergens in de middle of nowhere gedropt, waar blijkbaar toch ergens een dorp moest zijn. 1 keer heb ik een heel gezin met koelkast en al gezien en dan vraag je je toch echt af, hoe komen ze daar weg met die koelkast? Want Laos is zo berg en heuvelachtig. Het is bijna een onherbergzaam gebied. Hoewel ik het idee heb dat ze daar wel meer aan doen. Want Laos wordt ook al toeristischer en eerlijk gezegd hoop ik dat het niet als Thailand wordt, want sommige dingen die ik daar heb gezien, waren toch wel heel erg. En in Laos is dat nog niet uit de hand gelopen. Ze hebben in Luang Prabang een avondklok, en dat is geweldig want in Vang Vieng, waar het tuben is, zitten bijna geen lokale mensen meer, zij hebben een nieuw Vang Vieng gebouwd voor zich zelf. En daarom ben ik blij dat ze dat niet verder in Laos willen.

Niet alleen Luang Prabang is prachtig met haat franse stijl ook de watervallen in Luang Prabang waren prachtig. En het waren ook echt watervallen, het was bijzonder mooi en je kon erin zwemmen. Verder hebben we `s ochtends eten gegeven aan de monniken die `s ochtends rond 7 uur door de straten lopen om eten op de halen. Ik heb gefietst door de stad en ik heb een heel mooi uitzicht over Luang Prabang gezien, een mooi denk moment, een plek waar ik echt dacht, dit is het Laura.

In de bus van Luang Prabang naar Vang Vieng maakte ik weer iets abnormaals mee voor Nederlandse maatstaven, in Laos echter is het de normaalste zaak van de wereld.. Je zit in een grote bus ( Je weet wel zo`n bus waarin je altijd vroeger op schoolreisje ging, nou misschien was deze bus nog wel in slechtere staat, maar dat doet zeker niets af aan het verhaal) en je zit aan de linkerkant van de bus, rechts zie je gebergte en soms niets. Links zie je gebergte en als je naar beneden kijkt zie je op enkele centimeters een dodelijke afgrond waar je u tegen kunt zeggen. Verder zijn de bochten vrij scherp en elke keer toeterde de bus dan ook vrolijk en hard om er een beetje zeker van de zijn dat we niemand aan zouden rijden, of beter gezegd, zodat wij niet de afgrond in zouden rijden. Maar de wegen gaan op en neer, naar links en rechts, hobbel de bobbel. Dus zelfs mensen met een sterke maag hebben reispillen nodig dacht ik zo, toen ik de kotszakjes voor elke stoel zag hangen. Ik heb 2 keer een vrachtwagen op zijn kant zien liggen, wat ik toch wel wonderbaarlijk vind, gezien het ultra slome tempo waarin alles rijd. Maar zo ook deze rit en even later toen we in Vang Vieng waren hoorden we van andere mensen dat die wagen er al 2 dagen lag en dat het ophijsen ervan nogal langzaam ging, niet iets wat mij echt verwonderde ;). Maar de abnormale gebeurtenis heb ik nu nog niet eens verteld. Ik zat dus lekker naast het raam en opeens hoorde ik een oorverdovende klap, en kwam er allemaal rook van mijn plaats vandaan. Ik dacht eerst: Wat heb ik gedaan? Maar ik had al snel door dat ik er niets aan kon doen en dat dit een dagelijks geval van een klapband was. Echter niet 1 band was geklapt, maar 2 banden waren geklapt. Daar sta je dan in een niet al te ruime bocht (gelukkig zonder afgrond deze keer). Na niet al te lang wachten konden we verder gaan, zo`n 45 minuten. En kwamen we niet veel later aan in Vang Vieng.

Vang Vieng dat is tuben en tuben is in de binnenband van een vrachtwagen de rivier af drijven, van bar naar bar, een schommel hier een glijbaan daar. Erg geweldig, maar toch blijven de meeste mensen plakken bij de 2^e /3^e bar, waar het ook het leukste is. Eigenlijk is het gewoon elke dag feest als je daar bent van `s middags een uurtje of 1 tot laat in de nacht, althans, als je het nog trekt. En anders neem je toch een special mushroomshake, waarvan je alleen maar gaat lachen om elke kat die je tegenkomt op straat. Na genoeg gefeest te hebben ben ik naar de saaiste hoofdstad geweest, Vientiane, het was er wel erg mooi en voor het eerst kon ik oprecht zeggen dat ik lekker gegeten had in Laos, want het eten in Thailand is zoveel beter. Een dag later stapte ik in de tuk tuk, werd ik de grensovergang over gereden, stapte ik in de trein van Nong Khai naar Udon Thani. En daar werd ik bijna geweigerd voor Thailand, want ja mijn visum was niet meer heel goed leesbaar omdat het gestempeld en gelezen werd, dus toen ik eindelijk verder kon lopen werd ik toch weer terug geroepen voor een extra controle, maar ik kwam er doorheen! Niet veel later vertrok mijn nachttrein naar Bangkok en in de ochtend dat ik aankwam voelde ik me heel dubbel zoals ik hierboven (ver hierboven) al heb aangegeven. Daar heb ik nog de laatste dingetjes gekocht en de volgende ochtend vertrok dan eindelijk maar helaas mijn vliegtuig. Ik had een goede vlucht ondanks mijn rampscenario`s over afvallende vleugels, bommen en mysterieuze aswolken. En toen zag ik ons kleine lieve, vlakke landje weer. Het enige wat er door me heen ging was thuis en vaarwel Azië. Want het is best raar dat je `s ochtends nog zit de ontbijten in Bangkok en je je avondeten weer in Nederland (weliswaar bij de Mac) eet.

Toen ik door de douane ging en ik de aankomsthal in stapte stonden mijn hema meiden, Sacha, mijn moeder met Hilda en mijn broer daar! En ook Vincent kwam me als verassing ophalen, maar die wachtte me op bij zijn auto, die ik natuurlijk eerst helemaal niet zag. En ik wist gewoon niet wat ik moest zeggen. Daar sta je dan, je ziet het beeld voor je dat je de douane doorloopt om te vertrekken en opeens sta je weer aan de welkom terug kant. Het was geweldig. Ik op 2 veels te grote, totaal niet dezelfde, teenslippers, met een 20,9 kg wegende backpack, mijn hippie broek en heel veel verhalen, ervaringen en kennissen rijker. Dat ben ik.

Lieve vrienden, vriendinnen, familie, collega`s en iedereen, heel erg bedankt voor het meelezen en reageren op mijn verhalen. Ik heb genoten en ook zeker van jullie reacties, het was erg fijn en leuk om te weten dat ik jullie toch een beetje mee heb kunnen nemen!

Liefs, X

En vast tot mijn volgende avontuur!