Dag 4 & 5: Chantaburi en Paknam Laesing

Dit is een waarschuwing: Dit bericht bevat heel veel tekst, dus ga ervoor zitten!

Ja allen, ik ben toch echt aangekomen in Chantaburi. En dat is best een wonder, niet omdat ik me niet versliep, maar omdat ik echt in de middle of nowhere werd gedropt!

Ik werd op die bewuste ochtend van 11 maart wakker met het idee: Vandaag ga ik mooi die bus halen. En natuurlijk haalde ik die bus, wie haalt de bus nu niet? Toen ik in mijn hotel werd opgehaald moesten we een stukje lopen, en ik denk dat iedereen die me zag lopen dacht: 'Jemig wat een grote rugzak' en de mensen die mij niet zagen lopen, dachten vast: 'Hee kijk, daar loopt een rugza!k' Toen we bij de bus aankwamen, hetwas een best mooie bus met airco, stonden er allemaal mensen. Ik raakte met twee iraanse jongens in gesprek, ze gingen samen, met hun 3e zieke vriend naar Koh Chang.

Eigenlijk bleek de hele bus naar Koh Chang te gaan. Dus ik was weer de uitzondering. De mandie mij het buskaartje verkocht zei aldatik nietnaar Chantaburimoest gaan, er zouden weinig toeristen zijn en je kon er al helemaal niet met dolfijnen zwemmen volgens hem. Ik dacht toen echt: Ja dat zeg jij wel leuk, maar je wilt gewoondat ik ook naarKoh Chang ga want dat levert jegewoon meer geld op! Dus eigenwijs ging ik naar Chantaburi, als enige van de bus, ikmoest dan ergens uit stappen waar dan een ander busje voor me klaar zou staan, die me vanaf de kant van de weg naar het centrum en naar mijn verblijfplaats zou brengen.

Ik vond het wel een beetje raar en ik kreeg ook geen duidelijke omschrijving. Maar goed, ik had betaald, dus die auto zou er toch wel staan? En een betere uitleg kon ik er ook niet uitvissen.

Ik zat dus in de bus met Omri en zijn vriend te praten, we waren nog in Bangkok, stopte die bus opeens met een klap. Ik heb jullie al geprobeerd uit te leggen hoe bizar het verkeer hier is, en ik ben ook bezig met de fotos op dit moment, maar we hadden dus gewoon een Tuk-Tuk geraakt! En daar zit je dan, gelukkig was het niets ergs (denk ik) want die bus reed gewoon weer verder. En toen die bus dan eenmaal uit Bangkok reed, wat een wereld van verschil! Weg smog, weg drukte, welkom rust, welkom blauwe lucht en zon!

Na 2 uur geloof ik, stopte de bus aan de kant van de weg, en ik wist het zeker, hier wordt ik eruit gezet, hier in de middle of nowhere op een drukke kruising, genzend aan een kleine drukke straat! Dus ik stond op en iedereen keek me echt verbaasd aan van: Ga jij er hier uit?! En ik dacht echt van, ja blijkbaar ga ik er hier uit.

De bus chauffeur sprak werkelijk heel slecht engels, en hij wees maar naar een kruising en dat ik daar heen moest, dus de bus reed weg. En daar stond ik dan. 2 Tassen, 1 op mijn rug, 1 in mijn hand, lonely planet in de ander en op hoop van zegen over steken. Want ja, je weet nooit zeker of die autos wel stoppen. Ze rijden hier trouwens ook aan de 'verkeerde' kant van de weg.

Ik had ongedeerd het midden van de weg behaald, en daar stond een vrouwtje iets te verkopen(?). Ze zag me zo twijfelen of ik wel zou oversteken, dat ze me bij mn arm pakte en meesleepte naar de echte overkant. Erg lief van haar en toen stak ze zelf weer over naar het midden van de weg.

Maar ik stond er nog steeds heel verwilderd om me heen te kijken, waar was nou die auto die mij op zou pikken? Ik moest toch wel opvallen als enigeblankehier? Vooral met die onwijze rugzak! Toen kwam er een man naar me toe en een vlaag van hoop stroomde door mijn lijf. Maar die vertrok net zo snel als die kwam, want hij begon Thais tegen mij te praten. Dus ik sprak in het Engels terug, toen werd er een ander bij gehaald, ik weet nog steeds niet of het nu een jongen of een meisje was, maar het sprak in iedergeval een beetje Engels. Ik vroeg naar een Guesthouse, maar het zei dat er geen guesthouses waren, alleen maar hotels. Ik wist zeker dat er een guesthouse moest zijn, maar goed, niemand hier wist daar dus blijkbaar van. Toen hij/zij wegliep, riep de andere man, die steeds thais praatte hem terug. En duwde mij met het, een local bus in.

Ik dacht wel dat dit de goede richting moest zijn, maar toch, ik zag alleen maar leegte om me heen, af en toe een paar winkels, maar niets wat leek op een stad, waar ik zou kunnen blijven. In het busje zaten nog 2 meiden, maar ook zij spraken geen Engels, dus ik lachte maar vriendelijk. Toen we blijkbaar bij het eindpunt waren, liep ik maar naar de chauffeur om het guesthouse aan te wijzen, want ook hij sprak geen engels. Ik dacht echt: Waar ben ik beland?! Als dit maar goed komt, want mijn beide mobieltjes zijn leeg! Maar hij wist gelukkig waar het was. Ik ben denk ik nog nooit zo dankbaar geweest.

En inderdaad, ik belandde bij het guesthouse, gelukkig was er ruimte, wat ik me ook niet anders kon voorstellen, met zon toeristloze stad. En alsof mijn geluk nog niet op kon, kwam ik ook nog 2 Nederlanders tegen. Roxanne en Brian, ze reisden even samen, en ik ben met hun door Chantaburi gaan lopen.

Chantaburi is erg bijzonder, je ziet er bijna geen toeristen en iedereen kijkt je heel raar aan. De mensen zijn wel heel vriendelijk, maar ze verstaan je gewoon bijna niet. Ook heb je soms het gevoel dat ze liever hebben dat je weg blijft, wat ik wel snap als je kijkt naar wat er met sommige plaatsen in Thailand is gebeurt door het toerisme. Daarom ben ik blij dat ik zaterdag hier weer weg ga.s Avondshebben wewat van straat gegeten en bij het hotelgezeten, want serieus: alles sluit hier al om 5/6 uur. Behalve de 7/11 (een winkel) en blijkbaar dit internetcafe. Totaal anders dan Bangkok, er is hiers avonds dan ook niets te doen. Ons guesthouse zei van wel, maar wij hadden in iedergeval niets gevonden. Chantaburi schijnt ook grootte zijn, maar toch heb ik het idee dat hetheel klein is. Maar goed zoveel heb ik er nog niet van gezien, en dat gaat ook niet gebeurden. Wantvandaagging ik met dolfijnenzwemmen(gelukkig maar, want ik wist het niet zeker, ik had wel geboekt, maar eerst zeiden ze dat het vol was en daarna kon het opeens weer wel, typisch Thailand, dat als je dan aankomt het toch niet kan.)Ik zou dus laat terug komen vandaag en heb dus inderdaad niet veel maar van Chantaburi gezien.

Overigens denk ik dat alle jeugdvan Chantaburinaar dit internetcafegaat, want er staatredelijk normale muziek aan en iedereen speelt vage computerspelletjes en kijkt films. Het heeftwel wat en wat helemaal geweldigis, is dat de mensen hier nog hun schoenen uit doenals ze naar binnen gaan.

Natuurlijk willen jullie allemaallezen hoe het zwemmen met de dolfijnen was dus hier komt het dan:

Om 12u werd ik opgepikt door een thais vrouwtjedie me naar de Oasis Sea world (in Paknam Laesing) zoubrengen. Ze was optijd, wat mij erg verbaasde. Ze sprak geen engels dus hetwerd een stille rit, aangezien ik bij haar voorin ging zitten ipv achterin in de openlucht.Ze rijden hierdus erg snel, en ik vind het al eng als mijn vader snel gaat rijden. Dus moetje je voorstellen hoe ik mij heb gevoelt tijdens deze auto rit.Want ze hebben hier geen gordels. Toen ik stiekem wilde kijken hoe snel ze nou eigenlijk reed, kreeg ik de schok van mijn leven.. Haar km meterdeed het niet. Nu weet ik vrij weinig van autos maar ik weet wel dat als dat ding het niet doet. Het geen goed teken is. Vervolgens ging ze al slingerend over een afgelegen weg rijden. Dus ik dacht eerst waar is ze mee bezig?Maar toen zag ik dat er allemaal gaten in de weg zaten die ze dus ontweek. Nu lijkt het dus of ik het verschrikkelijk vond, dat zeker niet want het uitzicht was prachtig en wat een avontuur! En dan moest ik nog naar die dolfijnen!

Toen we er dus aankwamen, zou zij blijven wachten tot ik klaar was met kijken en zwemmen. Dus op mijn gemakging ik naar binnen en ben eerst naar de show wezen kijken. Het leek op het dolfinarium, de show dan, maar dan in het Thais.Het was geweldig want er was een hele school met thaise kinderen. Wat zijn dieleuk om te zien in hun school uniformen! Overigens was de show ook leuk natuurlijk ;)

Ik had niet de hele show gekeken, want de show en het zwemmen overlapten elkaar.Mijn nagels moesten geknipt worden, vanwege de huid van de dolfijnen. Dus ik kreeg er nog een gratis manicure bij ook!Met bikini en reddingsvest ging ik met een hele groepRussen het water in. Nu was het zwemmen met de dolfijnen wel anders als met dolfijnen in het wildzwemmen. We moesten namelijk op een platform zitten enwerden verdeeld in 3 groepen.Er waren in totaal 6 dolfijnen. Eerst maakte je een beetje kennis met de dolfijn. Je gaf ze een vis, je kreeg/gaf kusjes, (Sorry vin;)),liet ze springen, mocht ze aaien. Het was wel heel bijzonder en erg leuk om te doen. En daarna mocht je 1 voor 1 het water in om met ze te zwemmen.Eigenlijk zwom de dolfijn meer met jou, omdat je hem met 2 handen vast hield en dan zwommenze een stukje, Zo had je alle 6 de dolfijnen uiteindelijk gehad. Sommige dolfijnen waren een beetje ondeugend. Het was erg leuk om te doen. Maar toch wil ikhet ook nog een keer in de open zee doen. Ik denk dat de dolfijnen wel goed behandeld werden. Ze kregen tussen elke show een lange pauze en het zelfde gold voor de dolfijnen met wie je konzwemmen. De bassins zagen er groot uit en het was ookdiep.Ik had 2 meisjes ontmoet die fotos hebben gemaakt met mijn camera, maar als het goed is krijg ik nog een paar hele mooie fotosdoorgestuurd vanandere mensen.

Uiteindelijk was ik 6 uur weer bijmijn guesthouse, aangezienwe op die 2 meiden hebbengewacht. Ze moesten naar Bangkok. Daar zit ik nu dus niet, dat weten jullie ook, maar ik ga er ookeven niet heen want ze gaan weer protesteren.

Nu ga ik eerst de rest van de fotos plaatsen en dan nog even wat eten en slapen. Morgen ga ik naar Koh Chang, ga ik mij niet verslapen en verblijf ik daar 5 dagen. Wat gaat de tijd toch snel. Soms geloof ik het gewoon niet dat ik er nu ben. En dat het ook allemaal zo goed uitpakt! Het is zo geweldig allemaal.

Liefs en weer bedankt voor jullie lieve, leuke reacties!
Geniet! XX