van chillen op een eiland tot fietsen in een stad.

Hallo allemaal

Dag 6 t/m 11: Koh Chang

Ik had me inderdaad niet verslapen en stond erg vroeg op. Ik had namelijk een wake-up call gehad, erg blij was ik daar mee

Maar goed, ik werd na 5x belln deze keer echt opgehaald bij mijn guesthouse. Ik zat niet in een normaal busje, maar in de auto waar ik zat, was de hele familie in mee. Ik gok zomaar dat mij wegbrengen, hun dagje uit was. Vader achter het stuur, moeder met kind ernaast, en ik achter in in de openlucht! Wat geweldig was dat, het duurde ongeveer een uur, maar het leek veels tekort. Wat zie je veel zeg! Mensen die op de snelweg fietsen, met zijn vieren op een brommer? Geen probleem. Overal staat wel een eet tentje, dan ruik je weer vlees, vis, groenten. Bergen, zon, natuur. Mensen die op het platteland werken. Dit was veel gaver dan een groepsbus!

Nadat ik door de familie werd afgezet, was ik weer de plaatselijke atractie. Het werd namelijk weekend en heel veel Thaien gingen ook naar Koh Chang, dus ik was eigenlijk de enige blanke op de boot. Die mensen staren af en toe, of ze wijzen, naar mijn grote rugzak. En lachen vooral heel vriendelijk! Na een geweldige bootreis en een busreis door Koh Chang, (Koh Chang is een heel erg heuvelachtig eiland, dus af en toe kree je echt het gevoel, mijn bagage valt straks echt van het dak!) kwam ik aan bij mijn huisje op het strand. Toen heb ik Roxanne en Brian weer opgezocht, en we zijn de rest van de 5 dagen met elkaar opgetrokken. Eigenlijk hebben we niet veel gedaan op het eiland, maar saai was het zeker niet!

De eersteavond hadden we een taxi genomen naar lonely beach, wat het party strand had moeten zijn, maar we werden echt zomaar gedropt op een uitrit met een bord Tree House, dus we keken elkaar alledrei aan van: En nu? We zijn toen het donkere pad ingegaan, moesten over planken lopen, die over het water gingen, die overliepen op zandzakken, en kwamen toen aan bij een huis dat op palen stond. Het zag er leuk maar erg rustig uit, dus we hebben er eerst wat gegeten, en naarmate het later werd kwamen er ook meer mensen, vooral veel Thaise meiden, of moet ik jongens zeggen? Want de helft was echt omgebouwd. Ik zag het natuurlijk eerst niet, maar toen een Frans meisje mij erop wees, zag ik het ook!

Omdat het ondertussen al half 5 was, wilden we wel eens terug. Dus toen we op de velaten weg aankwamen, was hij ook echt verlaten. Wat bleek nu, de taxis reden daar maar tot 10 uur savonds. Dus we moesten dat hele bergachtige gebied bewandelen, en dat zou zon 2 uur op zn minst gaan duren. Gelukkig kwam er na driekwartier een auto langs die wel stopte en die bracht ons heel lief terug naar onze verblijfplaats.

Verder hebben we een scooter gehuurd en rondgereden, echt wat een mooie plaatsjes heeft dat eiland, een vissersdorp, een weg door de jungle, waar de weg zomaar opeens ophield, waardoor we bijna een diep gat in reden, en mooie stranden. We hebben op het strand gelegen en later hadden we een hele leuke plek gevonden waar de taxis nog wel tot laat reden (dachten we) Want we waren 1 dag met de scooters heen gegaan, maar er waren nog taxis toen we terug gingen. En ons werd ook verteld dat dat op dat strand ook heel gewoon was. Dus wij de dag erna, met de taxi, heen. En na afloop waren er dus geen taxis. Toen we besloten om op het strand te gaan slapen, kwamen er net 2 thaise jongens aan die ons wel weg wilden brengen. Nou het leek wel alsof ze een wedstrijd hielden, zo snel gingen die twee. Dus ik was onwijs blij toen ik voor mijn huisje stond en in mijn bed lag

Dag 11 t/m 13 Ayuthaya

Na 5 dagen niet veel gedaan te hebben, nam ik afscheid van Roxanne en Brian en ging ik weer richting het vaste land. Daar aangekomen, zou ik opgehaald worden om met de bus naar Bangkok te gaan. Dus braaf volgde ik de rest, en de bestuurder van de pickup truck zei ook dat ik met hem mee moest, dus het zou wel goed zijn. We werden er met zijn 12en ingepropt, de bagage vrijwel los op het dak, want ja alles kan hier! Eenmaal bij de bussen plek aangekomen, zat ik bij de verkeerde, dus voor 100 bath zou hij me wel naar de goede brengen. Nou prima, dus zo snel als hij reed, zou ik mijn bus wel moeten halen. Ik was wel een beetje geiriteerd, dat het weer fout ging, maar ach, ik zou mijn bus halen. Dus toen ik uitstapte en wilde betalen, zei hij opeens dat het 200 bath was. Nu is dat niet zoveel geld, maar daar was ik het niet mee eens en ik weigerde meer te betalen, dus ik duwde het in zijn hand en lipe weg. Toen greep hij me bij mijn arm en wilde me naar de politie brengen! Nou dit had ik nog nooit meegemaakt, maar het was mijn woord tegen het zijne, en met steeds meer Thaise eromheen. De meeste Thaien zijn heel aardig en ik voelde me ook niet bedreigd, maar ik was echt boos dathet zo moest gaan! Dus ik gaf hem het geld en ben onwijs boos, naar mijn bus gelopen, waar ik meteen kon instappen.

Na een hele lange rit kwamen we aan op het station en daar heb ik gelijk een treinkaartje gekocht voor Ayuthaya, dus ik kon gelijk door. Wat een drukke drukke dag was dat zeg, en nu kan ik er ook wel om lachen. In de trein zitten was echt ene hele beleving opzich, het maakt onwijs veel kabaal (oke ik zat dan wel 3e klas), er wordt eten verkocht, het gaat langzaam, en dan weer snel. Het was echt onwijs leuk. Ik zat met allemaal Thaise mensen dte praten, want de meesten konden redelijk engels. Op een gegeven moment zat er een Thaise man schuin tegenover me die ook naar Ayuthaya moest, dus hij zou mij wel met zijn vrouw naar de guesthouse brengen waar ik heen wilde. Toevallig bleek de eigenaar van de guesthouse familie te zijn van de vrouw, dus ik kreeg mijn kamer ook nog goedkoper. Het waren echt super aardige mensen. Het was al laat dat ik aankwam dus ik energens wat gaan eten, waar ze allemaal trucjes deden en het was er onwijs gezellig!

De volgende dag werd er opeens op mijn deur geklopt, want opeens stond die vrouw voor mijn duer, die mij ook al had weg gebracht naar de guesthouse, ze heet trouwens Bigkai.Eigenlijk was ik van plan om die dag een fietste huren en hier rond te rijden. Maar ziij wilde me rondleidenmet haar auto. Eigenlijk kon ik het aanbod niet zo afslaan, dus ik gingmet haar mee. Wat een ge-wel-dige dag was dat. Ze nam me eerst mee naar haar werk, want ze moest vrij nemen. Ik bedoelmaar, ze neemt gewoon vrij om mij rond te leiden! En toen haalden we een andere collega op, die wat beter engels sprak, dus eigenlijk was hij de tolk. Ikben me ze naar hele mooie tempels en ruines geweest. Ik heb haar huis gezien, we hebben gegeten samen. Dit wasdenk ik wel de meest bijzondere dag van allemaal, hier in thailand! savonds ging ik mee met een boottocht langs de tempels tijdens zonsondergang en daar heb ik 3 Fransen ontmoet die studeren in Bangkok. Samen hebben we na de bootttocht een fiets gehuurd en hebben wat rondgereden. Wat gevaarlijk en leuk tegelijk zeg! Ik he niet veel tijd meer over om verderte vertellen, want vandaag (over 6 minuten) ga ik met die fransen en een thais meisje naar het nationale Khao Yai park om daarte gaan kamperen. Dus voorlopig horen jullie weer even niets, maar ik zal van de week weer een verslag geven en fotos erbij sturen!

Liefs, en heeel erg bedankt voor jullie reacties!

XX,

Gedropt, onverstaanbaar en een geweldige ervaring..

Dag 4 & 5: Chantaburi en Paknam Laesing

Dit is een waarschuwing: Dit bericht bevat heel veel tekst, dus ga ervoor zitten!

Ja allen, ik ben toch echt aangekomen in Chantaburi. En dat is best een wonder, niet omdat ik me niet versliep, maar omdat ik echt in de middle of nowhere werd gedropt!

Ik werd op die bewuste ochtend van 11 maart wakker met het idee: Vandaag ga ik mooi die bus halen. En natuurlijk haalde ik die bus, wie haalt de bus nu niet? Toen ik in mijn hotel werd opgehaald moesten we een stukje lopen, en ik denk dat iedereen die me zag lopen dacht: 'Jemig wat een grote rugzak' en de mensen die mij niet zagen lopen, dachten vast: 'Hee kijk, daar loopt een rugza!k' Toen we bij de bus aankwamen, hetwas een best mooie bus met airco, stonden er allemaal mensen. Ik raakte met twee iraanse jongens in gesprek, ze gingen samen, met hun 3e zieke vriend naar Koh Chang.

Eigenlijk bleek de hele bus naar Koh Chang te gaan. Dus ik was weer de uitzondering. De mandie mij het buskaartje verkocht zei aldatik nietnaar Chantaburimoest gaan, er zouden weinig toeristen zijn en je kon er al helemaal niet met dolfijnen zwemmen volgens hem. Ik dacht toen echt: Ja dat zeg jij wel leuk, maar je wilt gewoondat ik ook naarKoh Chang ga want dat levert jegewoon meer geld op! Dus eigenwijs ging ik naar Chantaburi, als enige van de bus, ikmoest dan ergens uit stappen waar dan een ander busje voor me klaar zou staan, die me vanaf de kant van de weg naar het centrum en naar mijn verblijfplaats zou brengen.

Ik vond het wel een beetje raar en ik kreeg ook geen duidelijke omschrijving. Maar goed, ik had betaald, dus die auto zou er toch wel staan? En een betere uitleg kon ik er ook niet uitvissen.

Ik zat dus in de bus met Omri en zijn vriend te praten, we waren nog in Bangkok, stopte die bus opeens met een klap. Ik heb jullie al geprobeerd uit te leggen hoe bizar het verkeer hier is, en ik ben ook bezig met de fotos op dit moment, maar we hadden dus gewoon een Tuk-Tuk geraakt! En daar zit je dan, gelukkig was het niets ergs (denk ik) want die bus reed gewoon weer verder. En toen die bus dan eenmaal uit Bangkok reed, wat een wereld van verschil! Weg smog, weg drukte, welkom rust, welkom blauwe lucht en zon!

Na 2 uur geloof ik, stopte de bus aan de kant van de weg, en ik wist het zeker, hier wordt ik eruit gezet, hier in de middle of nowhere op een drukke kruising, genzend aan een kleine drukke straat! Dus ik stond op en iedereen keek me echt verbaasd aan van: Ga jij er hier uit?! En ik dacht echt van, ja blijkbaar ga ik er hier uit.

De bus chauffeur sprak werkelijk heel slecht engels, en hij wees maar naar een kruising en dat ik daar heen moest, dus de bus reed weg. En daar stond ik dan. 2 Tassen, 1 op mijn rug, 1 in mijn hand, lonely planet in de ander en op hoop van zegen over steken. Want ja, je weet nooit zeker of die autos wel stoppen. Ze rijden hier trouwens ook aan de 'verkeerde' kant van de weg.

Ik had ongedeerd het midden van de weg behaald, en daar stond een vrouwtje iets te verkopen(?). Ze zag me zo twijfelen of ik wel zou oversteken, dat ze me bij mn arm pakte en meesleepte naar de echte overkant. Erg lief van haar en toen stak ze zelf weer over naar het midden van de weg.

Maar ik stond er nog steeds heel verwilderd om me heen te kijken, waar was nou die auto die mij op zou pikken? Ik moest toch wel opvallen als enigeblankehier? Vooral met die onwijze rugzak! Toen kwam er een man naar me toe en een vlaag van hoop stroomde door mijn lijf. Maar die vertrok net zo snel als die kwam, want hij begon Thais tegen mij te praten. Dus ik sprak in het Engels terug, toen werd er een ander bij gehaald, ik weet nog steeds niet of het nu een jongen of een meisje was, maar het sprak in iedergeval een beetje Engels. Ik vroeg naar een Guesthouse, maar het zei dat er geen guesthouses waren, alleen maar hotels. Ik wist zeker dat er een guesthouse moest zijn, maar goed, niemand hier wist daar dus blijkbaar van. Toen hij/zij wegliep, riep de andere man, die steeds thais praatte hem terug. En duwde mij met het, een local bus in.

Ik dacht wel dat dit de goede richting moest zijn, maar toch, ik zag alleen maar leegte om me heen, af en toe een paar winkels, maar niets wat leek op een stad, waar ik zou kunnen blijven. In het busje zaten nog 2 meiden, maar ook zij spraken geen Engels, dus ik lachte maar vriendelijk. Toen we blijkbaar bij het eindpunt waren, liep ik maar naar de chauffeur om het guesthouse aan te wijzen, want ook hij sprak geen engels. Ik dacht echt: Waar ben ik beland?! Als dit maar goed komt, want mijn beide mobieltjes zijn leeg! Maar hij wist gelukkig waar het was. Ik ben denk ik nog nooit zo dankbaar geweest.

En inderdaad, ik belandde bij het guesthouse, gelukkig was er ruimte, wat ik me ook niet anders kon voorstellen, met zon toeristloze stad. En alsof mijn geluk nog niet op kon, kwam ik ook nog 2 Nederlanders tegen. Roxanne en Brian, ze reisden even samen, en ik ben met hun door Chantaburi gaan lopen.

Chantaburi is erg bijzonder, je ziet er bijna geen toeristen en iedereen kijkt je heel raar aan. De mensen zijn wel heel vriendelijk, maar ze verstaan je gewoon bijna niet. Ook heb je soms het gevoel dat ze liever hebben dat je weg blijft, wat ik wel snap als je kijkt naar wat er met sommige plaatsen in Thailand is gebeurt door het toerisme. Daarom ben ik blij dat ik zaterdag hier weer weg ga.s Avondshebben wewat van straat gegeten en bij het hotelgezeten, want serieus: alles sluit hier al om 5/6 uur. Behalve de 7/11 (een winkel) en blijkbaar dit internetcafe. Totaal anders dan Bangkok, er is hiers avonds dan ook niets te doen. Ons guesthouse zei van wel, maar wij hadden in iedergeval niets gevonden. Chantaburi schijnt ook grootte zijn, maar toch heb ik het idee dat hetheel klein is. Maar goed zoveel heb ik er nog niet van gezien, en dat gaat ook niet gebeurden. Wantvandaagging ik met dolfijnenzwemmen(gelukkig maar, want ik wist het niet zeker, ik had wel geboekt, maar eerst zeiden ze dat het vol was en daarna kon het opeens weer wel, typisch Thailand, dat als je dan aankomt het toch niet kan.)Ik zou dus laat terug komen vandaag en heb dus inderdaad niet veel maar van Chantaburi gezien.

Overigens denk ik dat alle jeugdvan Chantaburinaar dit internetcafegaat, want er staatredelijk normale muziek aan en iedereen speelt vage computerspelletjes en kijkt films. Het heeftwel wat en wat helemaal geweldigis, is dat de mensen hier nog hun schoenen uit doenals ze naar binnen gaan.

Natuurlijk willen jullie allemaallezen hoe het zwemmen met de dolfijnen was dus hier komt het dan:

Om 12u werd ik opgepikt door een thais vrouwtjedie me naar de Oasis Sea world (in Paknam Laesing) zoubrengen. Ze was optijd, wat mij erg verbaasde. Ze sprak geen engels dus hetwerd een stille rit, aangezien ik bij haar voorin ging zitten ipv achterin in de openlucht.Ze rijden hierdus erg snel, en ik vind het al eng als mijn vader snel gaat rijden. Dus moetje je voorstellen hoe ik mij heb gevoelt tijdens deze auto rit.Want ze hebben hier geen gordels. Toen ik stiekem wilde kijken hoe snel ze nou eigenlijk reed, kreeg ik de schok van mijn leven.. Haar km meterdeed het niet. Nu weet ik vrij weinig van autos maar ik weet wel dat als dat ding het niet doet. Het geen goed teken is. Vervolgens ging ze al slingerend over een afgelegen weg rijden. Dus ik dacht eerst waar is ze mee bezig?Maar toen zag ik dat er allemaal gaten in de weg zaten die ze dus ontweek. Nu lijkt het dus of ik het verschrikkelijk vond, dat zeker niet want het uitzicht was prachtig en wat een avontuur! En dan moest ik nog naar die dolfijnen!

Toen we er dus aankwamen, zou zij blijven wachten tot ik klaar was met kijken en zwemmen. Dus op mijn gemakging ik naar binnen en ben eerst naar de show wezen kijken. Het leek op het dolfinarium, de show dan, maar dan in het Thais.Het was geweldig want er was een hele school met thaise kinderen. Wat zijn dieleuk om te zien in hun school uniformen! Overigens was de show ook leuk natuurlijk ;)

Ik had niet de hele show gekeken, want de show en het zwemmen overlapten elkaar.Mijn nagels moesten geknipt worden, vanwege de huid van de dolfijnen. Dus ik kreeg er nog een gratis manicure bij ook!Met bikini en reddingsvest ging ik met een hele groepRussen het water in. Nu was het zwemmen met de dolfijnen wel anders als met dolfijnen in het wildzwemmen. We moesten namelijk op een platform zitten enwerden verdeeld in 3 groepen.Er waren in totaal 6 dolfijnen. Eerst maakte je een beetje kennis met de dolfijn. Je gaf ze een vis, je kreeg/gaf kusjes, (Sorry vin;)),liet ze springen, mocht ze aaien. Het was wel heel bijzonder en erg leuk om te doen. En daarna mocht je 1 voor 1 het water in om met ze te zwemmen.Eigenlijk zwom de dolfijn meer met jou, omdat je hem met 2 handen vast hield en dan zwommenze een stukje, Zo had je alle 6 de dolfijnen uiteindelijk gehad. Sommige dolfijnen waren een beetje ondeugend. Het was erg leuk om te doen. Maar toch wil ikhet ook nog een keer in de open zee doen. Ik denk dat de dolfijnen wel goed behandeld werden. Ze kregen tussen elke show een lange pauze en het zelfde gold voor de dolfijnen met wie je konzwemmen. De bassins zagen er groot uit en het was ookdiep.Ik had 2 meisjes ontmoet die fotos hebben gemaakt met mijn camera, maar als het goed is krijg ik nog een paar hele mooie fotosdoorgestuurd vanandere mensen.

Uiteindelijk was ik 6 uur weer bijmijn guesthouse, aangezienwe op die 2 meiden hebbengewacht. Ze moesten naar Bangkok. Daar zit ik nu dus niet, dat weten jullie ook, maar ik ga er ookeven niet heen want ze gaan weer protesteren.

Nu ga ik eerst de rest van de fotos plaatsen en dan nog even wat eten en slapen. Morgen ga ik naar Koh Chang, ga ik mij niet verslapen en verblijf ik daar 5 dagen. Wat gaat de tijd toch snel. Soms geloof ik het gewoon niet dat ik er nu ben. En dat het ook allemaal zo goed uitpakt! Het is zo geweldig allemaal.

Liefs en weer bedankt voor jullie lieve, leuke reacties!
Geniet! XX

Roeren in putjes en springen van boten

Nou inmiddels is dag 3 al aangebroken, en ik heb natuurlijk niet stil gezeten! Wat een leuke reacties sturen julie toch! Fotos komen nog, maar ik heb nu mijn kabeltje niet bij me.

We waren gebleven bij mijn dag van aankomst, die avond had ik nog wat eten gekocht op de avondmarkt en al lopende liep ik allerlei straatjes in en voor ik het wist, liep ik al etende langs een openput, waar toch een onwijze stront lucht uit kwam!Nou geloof mij, opeens is je maiskolf niet zo lekker meer. En nog erger dan dat, een vrouwtje stond er in te roeren alsof het een soepje was! Echt bizar.

Maar de volgende dag ben ik lekker gaan ontbijten, ze hadden zowaar brood, en geen open rioolput, dus natuurlijk laat ik dat niet staan. Aangezien ik de rest van de dag Thais eet, wat overigens onwijs lekker is!

Toen ik had ontbeten ben ik weer de straat opgegaan.

Op het moment dat ik dit typ, loopt er dus 1 of ander insect uit het toetsenbord! Heerlijk!

Maar ik liep dus de straat op en ben naar een tempel geweest: Wat Chai Chanasongkhram. Het zag er leuk en klein uit. Ik had bedacht dat ik daarna naar de slangen farm wilde gaan en het stadspark zou gaan bezoeken. Maar net op het moment dat ik wilde oversteken sprak een jongen me in alle haast aan: 'Do you have a Thai sim card?' Want ik was namelijk net aan het smsen.. Nou ik zei ja, en hij vroeg waar ik het vandaan had, en of ik mee wilde naar een vriendin van hem.

Natuurlijk ging ik mee, ja mam dat kan best in Thailand,en het is gezelliger dan alleen rondzwerven.Dus toen we bij het hotel aankwamen waar hetmeisje verbleef begonnen we maar eens met voorstellen. Die jongen Brook (29) komt uit Australie en blijft 6 maanden in Thailanden Hannah (22) komt uit zweden, zij maakt alleen een tussen stop want ze is net terug van een half jaar Australie! Hannah moest nog inchecken dus we moesten een half uurtje wachten, we hebben wat gedronken bij het hotel en zijn toen een plan gaan trekken.

We hebben eerst wat op straat gegeten en ik blijf het bizar vinden hoeveel er hier op 1 moment kan gebeuren. Je bent aan het eten, mensen lopen langs je heen, koken op straat, proberen je dingen aan te smeren, dan raced er een motor door een drukke straat en dan denk je alles gehad te hebben, komt er ook nog een taxi door dat kleine innieminnie straatje aanrijden. Nou ik zie dit dus echt niet in Nederland gebeuren! Geweldig. Nu snap ik echter wel het nut van die mondkapjes.

Nadat we hadden gegeten zijn we de boot opgegaan, maar Brook stapte op de verkeerde boot, dus terwijl de boot al weg voer, maakte hij een aanloop en sprong zo weer op de pier. Dus toen we eindelijk in de goede boot zaten, en dachten dat we uit moesten stappen. Moesten we weer een aanloop nemen en van die boot afspringen, alles lijkt hier 10x langzamer te gebeuren, maar die boot kon toch opeens verdomd snel weg komen! En blijkt dat we nog te vroeg zijn afgestapt ook

We zijn naar de skytrain gelopen, ja dat is een trein in de lucht, en we zijn toen naar een shoppingcenter gegaan, het MBK. Geloog mij, van alle shoppingcentrums in Nederland is er niet 1 Zo groot als deze: 7 verdiepingen en 4 gedeeltes. Je kan daar gewoon verdwalen tussen de winkels! Het was geweldig. Schoenen, tassen kleding, computers, cameras, telefoons, je kan het zo gek niet bedenken of ze hebben het.

Ik weet niet hoe snel die beesten zich vermenigvuldigen, maar het worden er steeds meer! (die van het toetsenbord)

Daarna zijn Hannah en ik terug naar Koa San road gegaan en hebben we gegeten en zijn in een barretje gaan zitten. Het was erg gezellig maar Hannah wilde vroeg naar bed, want ze moest morgen vroeg op. Had ik dat ook maar gedaan, want ja, ik ben nog steeds in Bangkok omdat ik mijn bus naar Chantaburi gemist heb vanochtend. Morgen een nieuwe kans, en ik heb om een wake-up call gevraagd, hopend dat ik het deze keer wel haal! Ik hoop daar met dolfijnen te kunnen zwemmen. Vandaag heb ik niet zoveel gedaan. Wat rond gelopen en ik heb een Monnik nog engelse les gegeven, wat niet helemaal goed ging, meteen weer een punt waarom ik met de pabo gestopt ben. Dat les geven he

Mijn Thaise nr. is overigens +66839792067

Een fijne dag verder, en hopelijk ben ik morgen Bangkok uit, het is mooi en het is prachtig, maar 3 dagen is zeker lang genoeg!

Liefs! XX.

En daar sta je dan..

Daar sta je dan 2 keer he

Natuurlijk vertrokken we veels te laat, want ik zou laura niet zijn, als ik allesin orde zou hebben, zo vlak voordat ik vertrek. Maar goed, ik kwam uit de badkamer, zaten Niels en Stefan opeens in de woonkamer om me gedag te zeggen. Dus na echt gedag te hebben gezegt aan iedereen stonden we op het punt om Vincent`s bolide in te stappen. Maar ja zonder adresboekje kom je nergens, dus toch nog even die trap op en neer rennen.

Na een mooie touristische route, kwamen we dan eindelijk aan op schiphol. Daar stonden mijn vader, oma en Minke al dus iedereen was er. Snel mijn tas laten insealen, inchecken en ja ik had nog 20 hele minuten voordat ik door de douane moest.

En dan staat toch opeens je moeder op schiphol meteen vriendin! Echt leuk dat iedereen dan toch even komt.

Toen draaide ik me om en ik dacht: ' Nu gaat het dan echt gebeuren Laura, dus weg met die kriebels, dat vliegtuig stort niet neer en je moet nu echt opschieten!' Natuurlijk had ik zoveel kleingeld mee om om te wisselen dat het wel een kwartier duurde voordat ik wat Thais geld had. Nog snel naar het toilet, en ja natuurlijk rustig lopen naar de Gate. Tot je op een gegeven moment hoort: ' Wil mw. Korevaar zich zo snel mogelijk bij gate E8 melden, anders wordt uw bagage weer uit het vliegtuig gehaald'

Nou dan denk je echt ' NEEEEE' rennen, rennen en nog eens rennen!Dus geloof me ik heb me in al die jaren haasten, nog nooit zo snel gehaast! Maar ik zit nu in Thailand, dus ik heb het gehaald. Maar toen ik in het vliegtuig zat, vertrok hij maar niet. Dus ja er waren 2 opties:

1) ze doen mijn bagage weer terug dus het is mijn schuld (hopelijk komen de buren niet achter mijn achternaam)

2) Het vliegtuig is zo instabiel, dathet gewoon de waddenzee instort.

Nou het was in iedergeval niet optie 2, maar of het 1 was durfde ik natuurlijk niet te vragen.

En dan stijg je eindelijk op, eigenlijk valt vliegen dan toch best wel mee. Dus 10 saaie, maar toch muziekvolle uren later, landden we in Bangkok. En toch kreeg ik weer dat gevoel: 'Als mijn bagage er maar bij zit' Natuurlijk was mijn bagage mee, want die mensen snappen toch ook wel dat ik niet zonder die ladingen drugs aan kan komen

Toen ben ik naar buiten gelopen en o wat was dat gweweldig, dan voel je die (oke wel benauwde) warmte en dan denk je: 'Ja, daar sta je dan' Meteen kwam er een taxi chauffeur en voor een goede prijs heeft hij me afgezet bij het hotel. Maar in die taxi kreeg ik toch wel weer een flashback.. Die mensen praten namelijk wel Engels, maar af en toe versta ik er dus he-le-maal niets van. Dan maar gewoon lachen en ja knikken.

Nou mijn kamer is prima, met airco, wat toch geen overbodige luxe blijkt. Ik heb meteen alles opgeruimd en ben even gaan slapen en douchen. Toen werd het tijd om eventjes rond te lopen. En natuurlijk kon een ritje in de tuk tuk niet ontbreken, dus die heeft me naar een Tourist Information Service gebracht. Daar heb ik mijn bus naar Chantaburi en Koh Chang geboekt. En ook maar gelijk de reis naar de 3 zuidelijke eilandjes: Koh Tao, Koh Phagnan en Koh Samui. De rest zie ik verder wel.

Ik heb net heerlijk op straat gegeten en het is hiernu 20:12 dus ik ga straks al lekker slapen, terwijl jullie nog moeten avondeten.. Maar eerst nog even de bizar drukke straten van Bangkok doorlopen, want ja. Het is eigenlijk toch best wel geweldig!

Bedankt allemaal voor jullie lieve smsjes, briefen, kaarten en natuurlijk de berichtjes op mijn blog!

Liefs, XX

Druk, druk druk..

Zo staat er nog 82 dagen te gaan, en opeens is het nog maar 5 dagen, wat kan het toch snel gaan. Ik weet nog dat ik aan het begin, en dat is 6 maanden geleden, bij de HEMA kwam werken, met het doel om te gaan reizen. En opeens heb je dan je laatste werkdag enneem je afscheid van je lieve collega`s die allemaal aan je denken.

De prikken heb ik al gehad: DTP, hepatitis A& B en niet te vergetenbuiktyfus. Ookde malariapillen zijn al in huis,het EHBO-setje is ook al bijna compleet,detas half ingepakt, lijstjes uitgeprint van wat ik mee moet nemen. Eigenlijk ligt de kleding overal maar nog steeds niet in die tas, ik wist niet dat ik zoveel zomerkleding had! En dan wordt het natuurlijk moeilijk kiezen tussen al die shirts, broekjes, jurkjes,rokjes, topjes.. En alles straks natuurlijk dubbel chekken, want stel je voor datik wat vergeet!

Overal kopieën van maken, en eigenlijk zou ik moeten opschrijven waar ik wat stop, maar de kans dat ik dat blaadje dan weer kwijtraak, afijn, het komt allemaal wel goed. Het is opeens zo dichtbij, nu wordt het pas echt, echt. Nog steeds lees ik verhalen van anderen, en dan denk ik elke keer weer: nog even.. En dan ben ik aan de beurt

Mijn eerste 3 nachten zijn alvast geboekt, ik overnacht op Kaohsan Road in het Sawasdee Banglumpoo Inn Hotel. En daarna zie ik het wel, ik heb al wel een globale planning gemaakt, maar niets staat vast, heerlijk! Waarschijnlijk ga ik Cambodja niet bezoeken, maar Laos in iedergeval.

Ik ga zo nog de laatste spulletjes kopen, vanavond de laatste keer koor, en niet onbelangrijk: ik moet even een nieuwe oplader voor mijn mobiel zoeken, want ja, ik zou Laura niet zijn, als het niet allemaal vlak voordat ik weg ga allemaal weer stuk gaat.

Allemaal heel erg bedankt voor jullie reacties, het gaat helemaal goed komen en ik vind het leuk dat jullie gaan'meereizen' straks!

Xx.

Nog 82 dagen te gaan..

En dan gaat het echt beginnen, het staat ein-de-lijk vast!

Gisteren hebben we mijn ticket geboekt naar hetwonderbaarlijkeAzië.Ik zal vliegen met eva air.Eenmaal aangekomen ga ik daar 2 maanden bivakeren, reizend met een grote backpack, op naar het avontuur. Waar ik slaap weet ik niet, wat ik eet? Natuurlijk rijst. Ik begin met mijn avontuur in Bangkok en ik heb er nu al onwijs veel zin in! Ik sta te springen omweg te gaan, vooralomdat het hier nu gewoon al koud begint te worden! (we zitten al in de min)

Ik hoopook een bezoek te kunnen doen aan Cambodja en Laos, wat toch zeker wel moet lukken in 2 maanden. Met Songkran zit ik in ChangMai enmet volle maan opKoh Phangan. En de rest? Dat zie ik allemaal daar wel.

Laat het avontuur maar beginnen!

Maar voorlopig zal ik moeten teren op de reisblogs, verhalen en informatie van anderen. En natuurlijk op mijn eigen foto`s en herinneringen, van de rondreis door Thailand metmijn oma. Dat is nu al weer bijna3 jaar geleden. Want toen vertrokken we op 18 december 2006 om op 8 januari 2007 terug te keren in ons koude kikkerlandje.

Waarschijnlijk heb ik dit jaar meer geluk want als ik terug kom, is het alweer begin mei!