Het einde van het begin

Koedijk, Nederland

16 dagen geleden ben ik terug gekomen met het vliegtuig, `s ochtends stond ik op en besefte ik dat het over zou zijn. Mijn grote reis, hetgeen wat ik zo graag wilde doen, mijn ding. Een stap die ik eindelijk had gemaakt zou eindigen met een groot vliegtuig in de lucht. Daar zou ik instappen om nog geen 11 uur later een warme broeierige smogvolle metropool van een stad te verwisselen voor een met frisse lucht omgeven, een zo`n 20 graden kouder, best geordend land. Het land waar ik toch eigenlijk wel blij mee ben. Uiteindelijk.

Het is best raar om alleen op een vliegveld te gaan staan en dan door de douane te lopen, hopend dat je je vliegtuig zal halen, hopend dat het toch echt allemaal goed komt, want zenuwachtig was ik zeker. Wat wil je anders, alleen op reis en dan gelijk voor 2 maanden. Ik kan je zeggen 2 maanden zijn niet genoeg, er was nog zoveel meer te zien, zoveel meer te doen. Maar 2 maanden is ook weer voldoende, ze ziet zoveel en het is allemaal zo druk, het is adembenemend geweldig. Toen ik er zat dacht ik vaak, jemig ik heb nog zoveel weken te gaan, gelukkig gaat de tijd niet zo snel. En voor ik het wist stapte ik op de trein vanuit Laos, op naar Bangkok. Wetend dat dat echt voorlopig mijn laatste treinreis in Azië zou zijn. Het gaf me een fijn gevoel te weten dat ik iedereen over slechts 1 dag weer terug zou zien. Maar het blijft tegenstrijdig want ik wilde ook weer niet terug. Het was er allemaal zo prachtig en avontuurlijk! En ik dacht op dat moment ook echt: wanneer kan ik weer reizen? Ik ben nog lang niet klaar met mooie wereldse dingen te zien, nieuwe culturen te ervaren en mijn avonturen lijst uit te breiden. Maar goed ik kan nog vele jaren reizen en dat ga ik ook zeker doen!

Als ik zo terug kijk heb ik onwijs gave dingen gedaan om jullie nog even een korte samenvatting te geven over mijn avonturen: Ik stapte weliswaar alleen in een vliegtuig (natuurlijk net aan optijd en uitgeput van mijn onwijs snelle sprint!), ik ben gedropt en gered door lokale onverstaanbare mensen die je zomaar in een busje stoppen, ik heb met dolfijnen gezwommen! Wat een immens gave ervaring was dat!, gerelaxt op de eilanden met haar prachtige witte stranden, palmbomen, helderblauw water en onwijs gave feesten. Wat was het heerlijk om in een hangmatje te liggen wiegend en kijkend naar het prachtige uitzicht, te beseffen dat het dan nog zo koud is in Nederland en dat ik het geluk mocht hebben om te kunnen genieten van het moment. Het moment waar ik er nog duizenden van wil hebben. Ik heb gesnorkeld en een haai gezien, mooi gekleurd koraal, de prachtigste vissen en ook spuitende zeekomkommers. Bizar. Ik heb gefeest op een strand met een schuimparty en full moon party,  geweldige muziek en vooral bijzondere mensen! Ik heb zulke geweldige mensen ontmoet tijdens mijn hele reis. Een reis maak je altijd wel alleen omdat je je eigen ervaringen opdoet en je eigen dingen onthoud. Je haalt eruit wat er voor jou inzit. En het zou fijn zijn als je al die prachtige dingen met iemand zou kunnen delen. Maar daar ontmoet je ook weer mensen voor, zij maken je reis bijzonder en ook zij maken het een tijd om niet meer te vergeten, samen met alle bijzondere dingen die je onderneemt. Of dat nu een groot watergevecht is wat Thais Nieuwjaar mag heten of een dag niets doen en je verdiepen in een goed boek op een hele mooie/bijzondere plek. Verder heb ik de oprechte gastvrijheid van de Thaise mensen mogen ervaren. Iets wat ik nooit meer zal vergeten. Wie neemt er nu een dag vrij van haar werk voor een random toerist? Dat zul je in Nederland niet zien. Vervolgens wordt je uitgenodigd om er te blijven slapen de volgende keer als je langskomt. En dat zeggen ze niet zomaar, want ik ben terug gegaan met een vriendin en we mochten inderdaad beiden blijven slapen en dat was echt mijn beste slaapplek van mijn hele reis. Vermoeiend maar zo geweldig! Mensen zijn er nieuwsgierig en ze doen ook echt hun best om met je te praten. Ze zijn zo vriendelijk. Niet allemaal, want af en toe zit er 1 tussen die je op wil lichten en mee wilt nemen naar het politiebureau. Ze lachen allemaal en als je denkt dat een tuk-tuk driver slaapt, vergeet het maar. Volgens mij hebben die gasten een reizigers detector, want zodra je langs zo`n slapende man loopt zegt ie toch opeens: "tuk tuk?". Ze horen je gewoon aankomen!  En dit is nog niet eens de helft, ik heb een slang om mijn nek gehad en nog avontuurlijker, er ging er 1 langs mijn voeten. En dat was toch echt een "wilde" slang! Ik heb gelift naar een nationaal park waar we bleven kamperen en `s nachts liepen de herten, apen en stekelvarkens gewoon rustig langs je tent. Ik ben vrienden geworden met meneer de teek, het was een korte bloederige relatie. En die ietwat grotere spinnen dan we gewend zijn in Nederland plus de hyperactieve mieren ontbraken ook zeker niet aan mijn reis. Ik heb eeuwenoude ruïnes, onthoofde buddha`s, prachtige tempels, met goud belegde beelden en inspirerende monniken gezien. Alles was bijzonder. Ik heb insecten gegeten, over bizarre markten gelopen, de grootste shoppingcentra`s gezien. En bovenal heb ik ook nog wat meegekregen van de protesterende mensen.

Goh wat ben ik blij dat ik nu niet meer in Bangkok zit, want het is er echt uit de hand gelopen. Het is verschrikkelijk om te zien wat er nu gebeurd, en ik ben echt blij dat ik uit dat gebied ben, want natuurlijk sliep ik mijn laatste avond in het gebied wat afgezet en afgeladen was met meters prikkeldraad en SWATS met grote geweren en ander materieel gewelddadige voorwerpen.  

Ik heb naast tijgers gezeten en heb ze kunnen aanraken, uitbundig Songkran gevierd, mijn Thaise kookkunsten verbeterd en in een Thaise bioscoop gezeten waar we op moesten staan en een liedje moesten zingen voor de koning, terwijl we dat deden werd mij het meest propagandistische filmpje ooit getoond. En dat was echt raar, maar een ervaring op zich. Ik ben naar het hippie dorp geweest van Thailand: Pai. Wat een geweldige mensen waren daar. Daar heb ik mijn tatoeage laten zetten, ja een echte. Het was fenomenaal. En vanaf daar ben ik richting Laos gegaan. Het beste van het reizen is als je mensen opnieuw tegenkomt, mensen die je al eerder hebt ontmoet. Dat heb ik al verscheidene keren gehad. En ja je weet wel dat iedereen vrijwel hetzelfde rondje maakt, en dat het dus niet zo heel gek is dat je mensen weer opnieuw tegenkomt, maar toch. Als je verwacht die ene persoon nooit meer te zien en plotseling zie je ze ergens lopen, kom je ze op een kookcursus, een markt of in het oerwoud tegen, dat is toch wel bijzonder!

Laos was zoveel meer dan ik verwacht had, ik heb als tarzan door de jungle kunnen slingeren met de gibbon experience, dat was ook wel 1 van de gaafste dingen die ik ooit heb gedaan. Het was prachtig om het oerwoud van zo hoog te kunnen bekijken want geloof me het was hoog.  Je ging zeg maar aan een soort van kabelbaan tussen te bomen door hoog n de lucht. En het enige wat je zag was al het moois, de natuur de lucht, je voeten zwevend in de lucht en wat je hoorde waren oerwoud geluiden, en het geluid van de snelheid waarmee je over de kabelbaan ging. Je moest af en toe remmen maar ik was zo onder de indruk dat ik natuurlijk volop op een boom knalde, tja wat wil je met zo`n uitzicht. De wandelingen door het oerwoud waren al een pracht. Onze gidsen waren geweldig en lieten ons water uit een waterboom drinken. Ik heb nog nooit onder zo`n gave douche gestaan! Als je aan het douchen was keek je zo uit op het hele oerwoud, het was indrukwekkend! Ik zat met 4 leuke mensen in de hut en we hadden zelfs de luxe om een koelkast te hebben. Natuurlijk is de bedoeling van de gibbon experience dat je ook echt de gibbons ziet. Maar die kans is jammer genoeg heel klein. Maar blijkbaar had ik zoveel geluk deze reis , alleen mijn slippers zijn gestolen en mijn sandalen ben ik verloren. Dus ja het geluk lachte me zeker toe toen ik beide ochtenden de gibbons heb mogen zien. Wat een adembenemende beesten zijn dat. Zo wild als ze speelden en zich uitsloofden die mannetjes gibbons. Ze gingen helemaal los en dat indrukwekkende geluid wat ze maken, het apengeluid, het klonk al sirene`s heel bijzonder! Maar zodra de vrouwtjes weg waren, gedroegen ze zich toch iets minder macho. Typerend voor de man.  Ook werden we `s nachts bijna een keer geëvacueerd vanwege een zware regenstorm inclusief onweer, waarbij de hut een beetje begon de schudden, maar uiteindelijk viel het mee en konden we rustig gaan slapen. Ik zeg zeker doen!

Ik heb een lokaal dorp gezien waarvan ik dacht: Die mensen leven hier nog in de 18^e eeuw, daar leek het wel op. 1 douche waar het hele dorp midden op de grasheuvel zich stond te wassen. De kippen liepen in het huis en het huis stelde ook niet zoveel voor, het leek meer op een grote lege hut met een geïmproviseerd keukentje, waarvan je hoopte dat de vlammen niet uit de pan zouden slaan, want dan zou je gedag kunnen zeggen tegen het houten met riet beklede huisje. Ik heb 2 dagen op een boot gezeten waarmee we `s nachts een stop maakte in een dorpje aan de Mekong rivier dat alleen maar uit guesthouses en hotels bestond. De eerste dag had ik een mooie zachte stoel weten te bemachtigen en de 2 dag moest ik er ook aan geloven dat ik op een houtenbankje moest gaan zitten. Wat een ervaring en wat een harde kont krijg je daar van. Haha! Maar die boot is zo gezellig, misschien mede mogelijk gemaakt door de flessen whisky en cola die erdoorheen gaan. Maar ook door de kaartspelletjes en de uitgewisselde lonely planets en reiservaringen. De planningen van andere reizigers zijn zeker inspirerend en hun verhalen al helemaal. Overigens kon je overal in Houay Xai, de plek waar de slowboat vertrekt, want slow is hij zeker (2dagen!) kussentjes kopen voor op de boot, je die mensen zien overal goed geld in hoor! Nu is de motor van de boor een ander verhaal, ik denk serieus dat het de motor van een vrachtwagen moet zijn geweest want de (auto)sleutels hingen aan het slot om hem aan te zetten. En natuurlijk was het helemaal open dus kon ik als een echte mechanicus even de werking van de motor bestuderen. Verder was deze boot ook voor lokale mensen, want een vrouw kwam met een onwijs grote (nog levende) vis aan boord en er werden verscheidene keren mensen ergens in de middle of nowhere gedropt, waar blijkbaar toch ergens een dorp moest zijn. 1 keer heb ik een heel gezin met koelkast en al gezien en dan vraag je je toch echt af, hoe komen ze daar weg met die koelkast? Want Laos is zo berg en heuvelachtig. Het is bijna een onherbergzaam gebied. Hoewel ik het idee heb dat ze daar wel meer aan doen. Want Laos wordt ook al toeristischer en eerlijk gezegd hoop ik dat het niet als Thailand wordt, want sommige dingen die ik daar heb gezien, waren toch wel heel erg. En in Laos is dat nog niet uit de hand gelopen. Ze hebben in Luang Prabang een avondklok, en dat is geweldig want in Vang Vieng, waar het tuben is, zitten bijna geen lokale mensen meer, zij hebben een nieuw Vang Vieng gebouwd voor zich zelf. En daarom ben ik blij dat ze dat niet verder in Laos willen.

Niet alleen Luang Prabang is prachtig met haat franse stijl ook de watervallen in Luang Prabang waren prachtig. En het waren ook echt watervallen, het was bijzonder mooi en je kon erin zwemmen. Verder hebben we `s ochtends eten gegeven aan de monniken die `s ochtends rond 7 uur door de straten lopen om eten op de halen. Ik heb gefietst door de stad en ik heb een heel mooi uitzicht over Luang Prabang gezien, een mooi denk moment, een plek waar ik echt dacht, dit is het Laura.

In de bus van Luang Prabang naar Vang Vieng maakte ik weer iets abnormaals mee voor Nederlandse maatstaven, in Laos echter is het de normaalste zaak van de wereld.. Je zit in een grote bus ( Je weet wel zo`n bus waarin je altijd vroeger op schoolreisje ging, nou misschien was deze bus nog wel in slechtere staat, maar dat doet zeker niets af aan het verhaal) en je zit aan de linkerkant van de bus, rechts zie je gebergte en soms niets. Links zie je gebergte en als je naar beneden kijkt zie je op enkele centimeters een dodelijke afgrond waar je u tegen kunt zeggen. Verder zijn de bochten vrij scherp en elke keer toeterde de bus dan ook vrolijk en hard om er een beetje zeker van de zijn dat we niemand aan zouden rijden, of beter gezegd, zodat wij niet de afgrond in zouden rijden. Maar de wegen gaan op en neer, naar links en rechts, hobbel de bobbel. Dus zelfs mensen met een sterke maag hebben reispillen nodig dacht ik zo, toen ik de kotszakjes voor elke stoel zag hangen. Ik heb 2 keer een vrachtwagen op zijn kant zien liggen, wat ik toch wel wonderbaarlijk vind, gezien het ultra slome tempo waarin alles rijd. Maar zo ook deze rit en even later toen we in Vang Vieng waren hoorden we van andere mensen dat die wagen er al 2 dagen lag en dat het ophijsen ervan nogal langzaam ging, niet iets wat mij echt verwonderde ;). Maar de abnormale gebeurtenis heb ik nu nog niet eens verteld. Ik zat dus lekker naast het raam en opeens hoorde ik een oorverdovende klap, en kwam er allemaal rook van mijn plaats vandaan. Ik dacht eerst: Wat heb ik gedaan? Maar ik had al snel door dat ik er niets aan kon doen en dat dit een dagelijks geval van een klapband was. Echter niet 1 band was geklapt, maar 2 banden waren geklapt. Daar sta je dan in een niet al te ruime bocht (gelukkig zonder afgrond deze keer).  Na niet al te lang wachten konden we verder gaan, zo`n 45 minuten. En kwamen we niet veel later aan in Vang Vieng.

Vang Vieng dat is tuben en tuben is in de binnenband van een vrachtwagen de rivier af drijven, van bar naar bar, een schommel hier een glijbaan daar. Erg geweldig, maar toch blijven de meeste mensen plakken bij de 2^e /3^e  bar, waar het ook het leukste is. Eigenlijk is het gewoon elke dag feest als je daar bent van `s middags een uurtje of 1 tot laat in de nacht, althans, als je het nog trekt. En anders neem je toch een special mushroomshake, waarvan je alleen maar gaat lachen om elke kat die je tegenkomt op straat. Na genoeg gefeest te hebben ben ik naar de saaiste hoofdstad geweest, Vientiane, het was er wel erg mooi en voor het eerst kon ik oprecht zeggen dat ik lekker gegeten had in Laos, want het eten in Thailand is zoveel beter. Een dag later stapte ik in de tuk tuk, werd ik de grensovergang over gereden, stapte ik in de trein van Nong Khai naar Udon Thani. En daar werd ik bijna geweigerd voor Thailand, want ja mijn visum was niet meer heel goed leesbaar omdat het gestempeld en gelezen werd, dus toen ik eindelijk verder kon lopen werd ik toch weer terug geroepen voor een extra controle, maar ik kwam er doorheen! Niet veel later vertrok mijn nachttrein naar Bangkok en in de ochtend dat ik aankwam voelde ik me heel dubbel zoals ik hierboven (ver hierboven) al heb aangegeven. Daar heb ik nog de laatste dingetjes gekocht en de volgende ochtend vertrok dan eindelijk maar helaas mijn vliegtuig. Ik had een goede vlucht ondanks mijn rampscenario`s over afvallende vleugels, bommen en mysterieuze aswolken. En toen zag ik ons kleine lieve, vlakke landje weer. Het enige wat er door me heen ging was thuis en vaarwel Azië. Want het is best raar dat je `s ochtends nog zit de ontbijten in Bangkok en je je avondeten weer in Nederland (weliswaar bij de Mac) eet.

Toen ik door de douane ging en ik de aankomsthal in stapte stonden mijn hema meiden, Sacha, mijn moeder met Hilda en mijn broer daar!  En ook Vincent kwam me als verassing ophalen, maar die wachtte me op bij  zijn auto, die ik natuurlijk eerst helemaal niet zag. En ik wist gewoon niet wat ik moest zeggen. Daar sta je dan, je ziet het beeld voor je dat je de douane doorloopt om te vertrekken en opeens sta je weer aan de welkom terug kant. Het was geweldig. Ik op 2 veels te grote, totaal niet dezelfde, teenslippers, met een 20,9 kg wegende backpack, mijn hippie broek en heel veel verhalen, ervaringen en kennissen rijker. Dat ben ik.

Lieve vrienden, vriendinnen, familie, collega`s en  iedereen, heel erg bedankt voor het meelezen en reageren op mijn verhalen. Ik  heb genoten en ook zeker van jullie reacties, het was erg fijn en leuk om te weten dat ik jullie toch een beetje mee heb kunnen nemen!

Liefs, X

En vast tot mijn volgende avontuur!

Alles kan nog zoveel langzamer!

Dag 42 t/m 44 Pai
 

Pai is echt heel anders dan de rest van Thailand, natuurlijk heel toeristisch, maar het is zo relaxed. Je kunt je niet voorstellen hoe relaxed het er is. Af en toe werd ik wel een beetje gek van het langzame gedoe maar ach, je bent op reis en je hebt geen haast, dus waarom haasten? Op de weg van Chaing Mai naar Pai zat ik met een Amerikaanse: Guy en een Zweedse jongen: Erik In het busje. Ook met meer mensen, maar dat waren de mensne met wie ik opgepikt werd. Toen we samen aankwamen in Pai zochten we samen naar kamers en geloof me: in Pai heb ik tot nu toe de mooiste verblijfplaats gehad. Nu moeten jullie weten dat je niet zomaar op de verblijfplaats komt, het was namelijk nog een heel avontuur. Na het ontwijken van de niet gevaarlijke (maar je wilt er toch niet in de buurt komen) wilde honden, moesten we ons over een bamboe brug wagen. Nu denk je ach kom op Laura en bruggetje. Maar dit was een hele bijzondere brug. Want bij elke stap die je zette, bewoog de hele brug mee en had je echt het gevoel dat je erdoor heen zou zakken. Maar natuurlijk heb ik de overkant wel gered, want anders had ik niet bij onze geweldige verblijfplaats aangekomen.. We hadden een bamboe hut aan de kant van de rivier. Met een eigenhangmat. De voorzieningen waren misschien wat minder dan menig ander plaats waar ik heb verbleven, maar de sfeer was gewoon zo geweldig! Je zag steeds mensen op en af de brug lopen, iedereen praatte er met elkaar, iedereen is vrienden met iedereen. Wat het ook zo langzaam maakt. En dat ik het langzaam noem is al een prestatie opzich. Wnat als je besluit moet de scooter rond te gaan rijden, wil die mee en die mee en  o diegene zou nog wachten op 6 andere mensen. Dus op het moment dat je weg wilt gaan kun je nog gerust een uur wachten tot je daadwerkelijk vertrekt. Maar dat maakt het ook zo geweldig!

Als ik `s avonds in bed lach hoorde ik nog steeds mensen lopen, want  onze hut was vlak bij de riverside bar, een bar inderdaar aan de kant vna de rivier , die tot 7u `s ochtends overbleef en waar iedereen onwijs dronken en zo stoned als een garnaal vandaan kwam.. Maar het was wel een leuke bar. Wat heb ik die 3 dagen gedaan vraag je je nu af? Heeft laura izch daar lam zitten zuipen en haar leven gewaagd met een paar Jointjes? Nee, dat niet Hoewel ik denk dat de politie hier niet echt controleert want het is hoog in de bergen en de mensen in de bergen bieden je wiet aan. Wat opzich wel raar is voor thailand, maar goed het is het hippie walhalla..

De eerste dag heb ik niet zoveel gedaan, want dat was zaterdag 17 april, we hebben gewoon Pai vereknd zijn wezen eten met 10 mensen en daarna zaten we bij de riverside bar met wel ik denk 30 mensen en iedereen kon elkaar De volgende dag hebben we met een hele groep scooters gehuurd en zijn naar een waterval gegaan en hebben daarin gezwommen. We wilden daarna naar de canyon gaan, maar er gebeurden 2 ongelukken vlak achterelkaar. De eerste was niet zo erg maar bij de tweede moest een ambulance komen. Ook niet zo ernstig maar toch. Er haakten wat mensen af, maar ik natuurlijk niet, ik heb immers mijn geluksarmband en ik zat mooi achterop!

De canyon was zo mooi, en we zagen de zon ondergaan, daarna reden we terug en zagen we overal brand, de mensen branden hier zoveel op het platteland op het moment. Ik denk vooral om de grond vruchtbaar en kaal te maken zo vlak voor het regenseizoen.. De dag erna hebben we weer wat rondgereden en zijn naar een droge waterval geweest en naar een brug die iets te maken had met de 2e WO, wat weten we niet, maar we zijn er in iedergeval geweest  Toen hebben we nog een tempel bezocht waar de mannen en vrouwen een aparte plek hadden om buddha te aanbidden en om tot rust te komen. Dat was wel bijzonder want dat had ik nog niet eerder gezien. Wel heb ik een tempel in Chiang Mai gezien die helemaal van zilver is en vrouwen mochten daar niet inkomen omdat dat onrein was, want vrouwen menstrueren (ofzoiets), de monnik die ons dat vertelde was namelijk neit heel erg duidelijk daarin. Na ons tempelbezoekje zijn we terug gegaan naar Pai om te relaxen (wat anders) en te eten. Die avond zijn we naar een hele leuke bar geweest waar je je ipod ook kon aansluiten en de barmannen waren super grappig, elke keer als iedereen besloot om weg te gaan riepen ze: Happy hour.. for 5 minutes. En dan bleef iedereen weer voor een uur en zo ging dat vrijwel de hele avond door.

De dag daarna, mijn laatste dag in Pai, was een memorabele dag die ik nog niet zal uitleggen en anders moeten jullie het maar zien als ik de foto`s kan (en wil) plaatsen. Of jullie moeten toch echt wachten tot 6 mei. Als de vliegtuigen weer vleigen..

Die avond ben ik vertrokken naar Chiang Kong waar we om 3u `s nachts aankwamen. De volgende dag checkte ik 10u uit om weg te gaan naar Laos..

Goodbye Thailand,

Sabai dee Laos!

Ik weet hoe moeilijk het is om te wachten, maar ik zal jullie van de week vertellen over de gibbon experience, wat zo ongelovelijk, waanzinnig gaaf was! En dan zal ik ook echt proberen jullie een beeld te geven van wat ik hier allemaal zie! Tot snel allemaal

Liefs en een kus!

Thaise culinaire hoogstandjes en nog een gelukkig nieuwjaar!

Zo'n 12 dagen later besloot ik maar weer eens op internet te gaan, 3 dagen geleden op 21 april ben ik de grens overgegaan, dus liet ik Thailand achter me.
Eindelijk in Laos! Ik heb de gibbon experience al gedaan en het was zo onwijs gaaf! En morgen ga ik op naar Luang Prabang. Natuurlijk heb ik de dagen daarvoor heb ik niet stil gezeten dus bereid je voor op een paar lange verhalen!
 
 

Dag 36 t/m 41 Chiang Mai
 
Toen ik in Chiang Mai aankwam wist ik dat ik een kookcurcus wilde gaan doen, want er is mij verteld vlak voordat ik weg ging, dat ik niet terug mocht komen zonder een paar goede Thaise recepten. Dus ja, dan heb je eigenlijk geen keuze en meld je je aan voor een kookcurcus...
 

Keukenprinsesjes
12 april was het dan zover, Roxanne en ik gingen opweg naar de plek waar we opgepikt zouden worden, en we kwamen natuurlijk, net op tijd aan want het busje stond al klaar om weg te gaan. We moesten dan ook vroeg opstaan, want om 8.30 moesten we al klaar staan! Eerst haalden we nog wat andere mensen op, die vast ook niet zonder recept thuis mochten komen.. En toen vertrokken we naar de markt. Onze begeleidster heette Cook, wat denk ik niet haar Thaise naam was Hier kregen we een hele uitleg over alle thaise kruiden, rijstsoorten, sausjes enz. die in het eten gebruikt zouden worden. Zo'n markt hebben we niet in Nederland denk ik zomaar, want ze hadden er zoveel! Fruit, groentes, rijst, kruiden, vlees, vis, nog meer rijst, een supermarkt op de markt. En dan het vlees gedeelte, in de lucht hingen een soort van propellors waar ze het vlees aan hadden gehangen en dat draaiden ze dan in het rond. Ik weet niet waar het goed voor was maar het zag er raar uit. En als je een eindje door liep kon je gewoon kleren kopen. En natuurlijk niet te vergeten een lekker stukje gefrituurde sprinkhaan, bamboe rups, kakkerlak ( Misschien wel mijn vriend uit Chantaburi), mieren en nog veel meer soorten insecten.  Dit deed mij terug denken aan de dag ervoor op de zondagmarkt. Want daar heb ik even mee kunnen genieten van de smaak van sprinkhaan en bamboerups. Nu zul je denken: IEEL, gadverdamme, dat eet je toch niet? Maar niets is minder waar, want zodra je je over je westerse normen hebt heen gezet en gewoon niet kijkt naar de ogen van deze heerlijke snacks, zul je merken, dat het toch niet zo onsmakelijk is als het lijkt
 
Maar goed we mochten 15 minuten lopen op deze markt en toen ik dacht het allemaal gezien te hebben, zag mijn oog iets wat ik werkelijk nog niet eerder gezien had op een koelkast. Ik denk dat ik het trouwens nog nooit op die manier van zo dichtbij heb kunnen zien. Nu vraag je je natuurlijk af: Wat zag laura daar? Wat zag ze dat ze zo graag met ons wil delen? Nu zal ik het je vertellen.. Ik liep daar op die markt en keek nieuwschierig om mij heen, en toen zag ik links van mij iets geks. Ik dacht o dat is goed nagemaakt! Maar natuurlijk was het echt ik stond immers op de "vleesafdeling".. Links van mij op die bewuste blauwe koelkast lag een hoofd, een afgehakt hoofd, het hoofd van een varken..
Ik vraag me tot op de dag van vandaag nog steeds af wat ze ermee gedaan hebben. Want dat eet je toch niet op? Stiekem ben ik blij dat ik geen varken had gekozen voor mijn rescepten;) Nadat we klaar waren op de markt vertrokken we naar de coocking farm, het was denk ik een half uurtje rijden. Een half uur zonder droog te blijven, want hoewel het Songkran pas morgen zou gaan beginnen, waren de kinderen en vele anderen al volop begonnen. Dat betekend: waar je ook loopt of rijd met de auto je wordt natgegooit en niet met kleine beetjes water, nee liters water worden er gegooit, en als je een toerist bent, dan ben je helemaal verzekerd van een natte dag!

Na deze spannende rit kwamen we aan op de kook shool en kregen we een heus schort met een hoed tegen de zon, want we kregen eerst een rondleidingdoor de tuin, ze lieten ons soorten chilli`s, basilicum, fruit en groentes zien. Dingen die we ook in de keuken tegen zouden komen. Na deze rondleiding liet een jongen ons zien hoe je rijst moest koken en hoe je sticky rice kon maken. En jawel ze gebruiken ook in Thailand een speciale snelle rijstkookpan..  Na dit alles mochten we eindelijk naar de keuken. Om omgetoverd te worden tot echte thaise kookprinsen en kookprinsessen! 
 
We begonnen met het stampen van de kruiden om currypaste te maken, good paste is good wife and good husband, dus je moest een goede curry paste maken, anders was je huwelijk gedoemd denk ik zomaar! Na het maken van de curry, ik had gekozen voor groene curry, konden we beginnen aan onze soep.
Ik had gekozen voor de tom yum kung soep, en hij was erg lekker al zeg ik het zelf. Je kreeg steeds je ingredienten op een schaal en ze vertelden hoe je het moest voorbereidden, maar je kon zelf beslissen hoeveel je van wat in je gerecht wilde stoppen. Dus zo kon je zelf bepalen of jouw gerecht spicy zou worden of niet. Na de soep maakten we nog een gerecht en ik koos voor rijst met kip en casewnoten. Bij dit gerecht moest je vuur in de pan krijgen, geloof me dit ga ik thuis niet proberen, want hoewel het me in 1 keer(!!) lukte in Thailand, weet ik zeker dat er straks geen nr. 17 meer is in de kooimanstraat als ik het thuis doe. Daarna mochten we eten en dat mocht ook wel want we hadden allemaal zo`n trek. Maar daar dachten we een half uur later heel anders over, nadat we ons eten hadden opgegeten en de rest mee mochten nemen naar huis. Hoewel we nog niet eens klaar waren want we mochten meteen de keuken weer in om de laatste 2 gerechten te maken. Het eerste was sticky rice met mango, wat zo makkelijk te maken is, maar het is ook zo lekker! En als laatste had ik de springrolls gemaakt, ook super lekker! Ik krijg al weer trek terwijl ik dit typ.. Daarna namen we afscheid van onze leraren en vertrokken we terug naar Chiang Mai, maar niet voordat we doorweekt waren op de coocking farm!
 
Die avond hoefden we in iedergeval niets meer te eten en zijn we nog even uit geweest en zijn gaan slapen want de volgende dag zou het gekkenhuis gaan beginnen!
 
3 dagen oud en nieuw
Het was een normale dinsdag ochten, zo leek het in iedergeval, je wordt wakker van de warmte stapt uit je bed, maakt je klaar om weg te gaan, maar aan dat verhaal klopte er iets niet, want in plaats van dat je je normale ondergoed aantrekt, bedenk je je nog eens goed.. Wat voor dag is het vandaag? 13 April, o ja, het is tijd voor je bikini, dus nadat we onze bikini aangedaan hebben en daarover onze kleding, was het tijd om de straat op te gaan, ongewapend waagden we ons de straat op waar we hadden afgesproken met Orrosica een jongen uit Amerika. We haalden onze meetingpoint, zonder ant te worden, dus dat was eigenlijk wel een wonder, maar na ons ontbijt bleef er niet veel over van onze hoop om droog door de straaten te kunnen lopen. Maar wat maakt het ook uit? Je koopt een plasctic bak die je op je rug kunt zetten als een soort rugzak en sluit daar een waterpistool op aan. Koopt een extra bucket en je bent gewapend voor 3 dagen (mist natuurlijk je pistool na 1 dag al kapot gaat en je een nieuwe moet kopen de volgende dag, die je ook maar 1 dag hebt omdat hij de volgende dag wordt gestolen door iemand die er bier in stopt om mensen nat te maken met bier  ) 3 dagen gekkenhuis, totaal gestoord en onwijs geweldig.
Ik zal mijn best doen het te beschrijven, maar ik weet nu al dat dat niet helemaal zal lukken, kortom vier allemaal minstens 1 keer songkran in Chiang Mai, want van iedereen hoor ik dat het hier toch echt het gaafst was!
 
Als je op straat loopt staan er aan de kant van de weg barretjes, in de barretjes ben je (redelijk) veilig erbuiten, tja dan ben je gewoon doorweekt. Elke bar heeft een wateraansluiting, sommige met ijswater anderen met slootwater anderen met water waarvan je niet weet waar het vandaan komt. Overal kun je je water bijvullen en overal staat de muziek op zijn hardst. Iedereen doet mee jong en oud en zelfs de monnikken doen mee. Het feest speelt zich af rondom het kanaal dat rondom Chiang Mai loopt, de binnenkant is het oude gedeelte wat al ongelovelijk is, maar de buitenkant is so amazing! Er staan podia`s met dansende mensen, soms een band, een slechte coca cola act, waar ik een cola fles bij he gewonnen jaja;) Er is een optocht waarbij je water over de buddha`s mag gooien, ze worden gewassen want het is een nieuw jaar .  En er zijn parades met thaise muziek, mooi geklede vrouwen en ook zij worden niet gespaart, alles is doorweekt alles wordt zeik en zeiknat. Als je op je scooter rijd is het levensgevaarlijk want ook dan krijg je emmers water over je heen! Supersoakers, buckets, emmers het maakt niet uit nat wordt je! De weg is verstopt, families zitten opgepropt in pick-up trucks met enorme emmers waaruit ze water halen en dat over iedereen heen gooien en vaak is dat ijswater. Tuk-tuks rijden er doorheen met mensen die net aankomen in deze drukte. En alsof dat nog niet alles is,want mensen springen in het kanaal en zwemmen er gewoon in. Je kunt veel zeggen maar dit is echt het meest bizarre, geweldige en absoluut bijzonderste watergevecht en oud en nieuw wat ik ooit heb meegemaakt! Het was onvoorstelbaar mooi! En na die drie dagen is er geen spoor meer van te bekennen, misschien een vermiste waterpistool langs de kant van de weg, maar de straten zijn weer kurk en kurk droog en het normale leven gaat gewoon weer verder, niemand gooit nog water, in iedergeval neit in de stad. In de dorpjes erbuiten schijnt het nog iets langer door te gaan..
 
 Staan voor de koning
Roxanne is naar bangkok gegaan op 15 april, ze zou eigenlijk 14 april gaan, maar we hadden haar trein gemist vanwege dat we niet door het drukke verkeer kwamen, want alles stond vast. Op vrijdag ben ik nog naar de Thaise bioscoop gegaan, naar Date Night, geweldige film! In het engels maar met Thaise ondertiteling. Maar het allerbeste nog van de hele film was het begin, ik had het al wel van anderen gehoord maar ik wilde het toch ook wel zelf meemaken.. Want vlak voordat de film begint wordt er het volkslied gezongen en moesten we opstaan voor de koning en iedereen deed mee. Ik zie dat echt niet gebeuren voor Beatrix.. Ook zijn Roxanne en ik nog naar een monkchat geweest waarbij we met een monnik konden praten en hem vragen mochten stellen. Dat was echt heel interressant, daarna kregen we een armbandje wat ons geluk zou brengen in alles. Lucky me!  Ik bleef tot 17 april in Chiang mai en ben toen vertrokken naar Pai, het hippie walhalla van Thailand.

 Liefs, X

Ps. Het regent en donderd en bliksemt  hier nu onwijs, dus ik denk dat het songkran aardig heeft geholpen, want dat moet het begin betekenen van het regenseizoen..

Onze Thaise familie en prachtige tijgers..

Hallo allemaal

Ik leef nog, op dit moment zit in in Chiang Mai, nog steeds, want ik houd mij nooit aan mijn planningen, (waarom maak ik ze nog?). Hier heb ik nog niets van de protesten gezien, hoewel het wel het "thuisfront" is voor de rode shirts. Hier was het ook al op het nieuws en de protesten zijn nu best wel uit de hand gelopen. Je moet nu ook niet tussen de protesterende mensen gaan staan, want er wordt gevochten en geschoten (niet met echte kogels) door het leger/politie. Er zijn een aantal doden en veel gewonden in Bangkok. Niet in heel Bangkok, maar ze hebben ook een aantal shoppingmalls gesloten en de gevechten zijn volgens mij alleen bij de gebieden waar de rode shirts massaal staan. Maar volgens de Thaise mensen is Chiang Mai gewoon veilig, het enige waar ik me nu op dit moment druk over hoef te maken is: Hoe houd ik mijn geld en mobiel droog? En ik ga pas rond 4 mei terug naar Bangkok en over ongeveer een week ga ik naar Laos! Dus hopelijk is het dan al een beetje gekalmeerd.

Dag 27 t/m 29: Bangkok

Toen ik in Bangkok aankwam, kwamen we aan weer vlak bij de protesterende mensen. Wederom hadden we nergens last van, maar ik vroeg me wel af hoe lang dit nog gaat duren. Want ik heb gehoord dat een aantal jaar geleden de overheid ingreep, en er toen veel doden en gewonden zijn gevallen. (Toen wist ik nog niet dat het niet veel langer dan een week zou duren voordat de het echt mis zou gaan.)

Maar ik heb dus Roxanne opgezocht en we hebben samen en kamer genomen. We zijn over de zondagmarkt gelopen en de dag erna zijn we samen naar Ayuthaya gegaan. Want Roxanne wilde toch ook mee naar naar Chiang Mai voor het Thaise nieuwjaar. Alleen waren de trein kaartjes al uitverkocht en konden we pas 7 april met de trein naar Chiang Mai, dus toen besloten we een kaartje naar Ayuthaya te nemen en de familie die ik eerder had ontmoet op te gaan zoeken. Dus op naar Ayuthaya!

Dag 29 t/m 31: Ayuthaya

Ik had Kai gebeld en dat ging wat lastig,want ze verstond me niet, dus haar werknemer Preecha moest gebeld worden, hij was de tolk. En dat ging zo: ze belde met haar andere mobiel Preecha en die werd tegen haar telefoon gehouden, waardoor ik natuurlijk alleen maar geruis hoorde. Maar in Thailand is dat logica, hoezo een nummer doorgeven als we via 2 mobieltjes kunnen communiceren? Dus na 15 minuten heen en weer bellen, was het duideljk dat we op het station stonden en dat we opgehaald konden worden

In de tussentijd gingen we zitten op het station, met onze backpacks op, en natuurlijk viel ik achterover en kwam ik niet meer overeind. Dus na wat hulp zat ik weer rechtop en had ik gelijk mijn buikspieren geoefend! En daar kwamen ze dan: Kai met haar man Tok, onze spullen werden in de auto gegooid en we gingen Preecha opzoeken. Want hij zou met ons meegaan.

Daarna gingen we weer naar haar huis, en ik vond al de vorige keer dat het groot was, maar het was dus echt groot. De vorige keer had ik de bovenverdieping niet gezien, maar ze hebben echt een heel mooi huis. We konden ons snel even opfrissen om vervolgens te wachten op hun zoons Tee en Taa. Want we zouden met het hele gezin uit eten gaan!

We gingen naar een restaurantje, en dat is niet zoals in Nederland, dit is gewoon een restaurant met camping stoelen en tafels, half buiten half binnen. Het was aan het water en we hebben er heerlijk gegeten. We kregen Tom Yum Kung Soup met garnalen erin, we aten iets koreaans, met ene alluminium pot, waar je water in kookte, wat een soort soep werd, maar aan de bovenkant was het bol zodat je er vlees op kon bakken. We kregen verschillende soorten vis, het was heerlijk!

De volgende dag zijn we naar de familie van Taa's vriendin gegaan, ze hadden een vissenkwekerij thuis en vanaf daar zijn we naar een plek geweest waar ze kleine poppetjes maken en schilderen, de Thaise schijnen het geweldig te vinden omdat te kopen en in de kast te zetten. Ik werd geinterviewd door een Thais meisje en ze vertelde me dat wij ook mochten proberen zo'n poppetje te maken. Nu ben ik natuurlijk onwijs creatief, want dat zit in de familie, maar ik ben niet zo'n ster in kleine fijne dingetjes. Dus mijn vrouwtje had een veels te grote kont en ze haar hoofd zat ook wat raar. Toch was het best goed gelukt, hoewel ik denk dat zodra we weg waren, ze hem snel hebben weg gedaan. Op het eind kregen we allebij een poppetje mee. Ja en onze tour door Ayuthaya was nog niet af, want we gingen ook nog naar een museum waar alle schatten en het beelden die over waren van de ruines liggen.

Veel dingen zijn al gestolen of verhandeld voordat het museum werd opgericht, wat er zonde is. Maar wat er in het museum lag, was ook best mooi om te zien! We hebben in deze 2/3 dagen zoveel gegeten en geproefd. Het verbaasd me echt keer op keer hoe vriendelijk deze mensen zijn. Ze nemen je in huis, delen alles met je, ze willen van je leren. Maar soms kon het best vermoeiend zijn: Steeds luisteren, en uitleggen, terwijl je niet begrepen wordt, want ze denken nu allemaal dat ik een leraar ben. Dus ik was dan ook heel blij dat we de 3e dag gewoon even met zn 2en een fiets hebben kunnen huren, en lekker in het park hebben gezeten. Verder is mijn thaise vocabulaire erg gegroeid en 1 zin kan ik noot meer vergeten: Im so happy, want dat moesten we elke dag wel 100x zeggen  Ik weet niet of ik het goed spel maar het was: Mi kwam soe.

Toen op 7 april was het tijd om onze trein naar Chiang mai te nemen. Dus na een vertraging van 3 uur, een afscheid en heel veel cadeaus. Stapten we dan eindelijk op de trein. Met de wetenschap dat als we ooit terug komen, we bij onze Thaise familie mogen verblijven!

Dag 31 t/m 33: Chiang Mai

De treinreis was erg spannend, want ik slipe boven op het stapelbed, en ik had het gevoel dat ik er elk moment uit kon vallen, wat een heldin ben ik toch! Mar in de ochtend was het uitzich zo mooi, want dan klappen ze de bedden in en dan kun je mooi naar buiten kijken.

Toen we 4 uur later dan gepland aankwamen in Chiang mai, kwamen we aan bij ons guesthouse. Die avond hebben we niet veel gedaan, we zijn even over de markt gegaan en zijn naar onze kamer tergu gegaan. Waar we het na 2 dagen wel gehad hadden, want we werden aangevallen door honderden mieren die ook in ons bed sliepen. We zijn dus mooi verplaatst naar een ander hotel!

De volgende dag moest Roxanne haar visa run doen en ben ik naar het Tiger Kingdom geweest. En ja, ik heb een tijger aangeraakt, ik heb ene paar hele mooie foto's maar ik heb helaas geen tijd meer om die erop te zetten, dat komt van de week! Voordat je bij de tijgers mocht, moest je kiezen tussen grote of kleine. En ik koos voor de grote tijgers, je moest dan een contract tekenen, dat het je eigen risico was als er wat zou gebeuren want tijgers zijn natuurlijk wilde beesten. Ik had wel verhalen gehoord over dat ze misschien gedrogeerd zouden zijn. Maar zo zagen ze er totaal niet uit. Want in de ochtend krijgen ze heel veel te eten zodat ze vol zijn en tegen de tijd dat de kingdom open gaat is het al warm zo warm dat ze lui worden. Je moch ook alleen achter de tijger zitten en niet bij zijn hoofd, je mocht zijn poten niet aanraken, en wat zijn die groot! Bizzar en ze waren maar 19 maanden oud! Het voelde zo bijzonder, eigenlijk als een hele grote kat, alleen de haren waren iets stugger. Er liep ook begeleiding met je mee, voor als er wat zou gebeuren. Dus naar mijn mening waren de tijgers totaal niet gedrogeerd. Want ze waren gewoon actief en keken niet raar uit hun ogen, ze zagen er ook allemaal goed verzorgt uit. Dus ik beloof jullie om snel de foto's te plaatsen.

Morgen begint het songkran, thais oud en nieuw, dat betekend: 3 dagen lang, 1 groot watergevecht. Hoewel ze nu al zijn begonnen. Maar dat zal ik de volgende keer vertellen, om de spanning er maar in te houden

Liefs, X

En bedankt voor jullie reacties

Hobbelige wegen en emmers drank.

Dag 21 t/m 25: Koh Phangan

Toen ik op Koh Phangang aankwam, dacht ik echt.. wat is dit voor vreselijk eiland, want Koh Tao was zo mooi, en dan kom je op Koh Phangan, totaal anders op het eerste gezicht. Achteraf valt het dan toch wel mee.

Ik zat in de taxi naar mijn "resort" en de taxichauffeur zei dat hij niet verder zou rijden tot ene bepaald punt dus ik zou dan nog 5 minuten moeten lopen. Nu dacht ik wel, dat zal dan wel 15 minuten zijn. Maar dat is niet erg. De chauffeur zei dat ik naar links moest, maar ik heb hier toch wel geleerd, dat je het altijd een 2e keer moet vragen. Dus dat deed ik, en toen werd mij gezegt dat ik naar rechts moest gaan. Dus de 3e persoon vertelde mij weer links te gaan. Dus vol goede moed ben ik naar links gegaan en liep ik heuvels op en af, van resort naar resort, tussen afval en planten. Maar nergens was mijn resort te bekennen. Dus toen ben ik ergens naar binnen gegaan en het vrouwtje van de receptie vertelde mij dat ik helemaal aan de verkeerde kant was en dat ik dus naar rechts had moeten gaan. Dus dit betekende terug lopen over het strand. En toen ik de trap afliep om richting het strand te gaan, kreeg ik de scrik van mijn leven.

Ik stond oog in oog met een slang, een lange, groene, dunne slang. Nu was ik heel blij dat ik naar die slangenfarm ben geweest, want daar vertelde ze mij, dat als je een slang ziet, je stil moet blijven staan. Dus dat deed ik heel braaf, hoewel ik denk dat die slang mij niet eens zag. Want hij glibberde gewoon verder. Na 45 minuten lopen kwam ik dan eindelijk aaan, waar ik moest zijn. Dus ze brachten me naar mijn bungalow, met hangmat!! En een geweldig uitzicht op de zee en het strand. Want ik verbleef bij het strand waar ook de full moon party zou zijn. Dus daar was ik wel blij mee.

En na ongeveer 15 minuten in mijn bungalow te zitten, zag ik het volgende tropische gevaar binnen bijt/ loop/ kriebel bereik. Althans als ik zou gaan slapen, zou het vast naar beneden komen, om me te bijten of om over me heen te lopen. Dus ik moest nu bedenken wat ik zou gaan doen. Het zat op het plafond, dus ik kon het niet weghalen. En om hiervoor naar de receptie te lopen, zou wel een beetje stom zijn. Dus ik besloot om mijn grote vriend, de spin met de 5 poten, maar te laten zitten waar hij zat. Want gelukkig heb ik de klamboe van Gerda mee, en ik dacht daarmee wel beschermt te zijn, tegen mijn nieuwe kamergenoot.

Na deze kennismaking ben ik op het strand gaan liggen en toe ik terug liep ontmoette ik een jongen van zweden die in hetzelfde resort verbleef, dus daar heb ik mee gegeten `s avonds en we zijn toen het strand opgegaan, waar we een jongen van denemarken ontmoette. En geloof mij, als het wat later wordt op de avond, worden de mensen hier gek.

Ze gaan touwtje springen met een touw dat in de fik staat. Op zich ziet het er wel grappig uit, maar ik moet er niet aan denken wat er gebeurd als het fout gaat. En blijkbaar was het niet erg als het mis ging, want ze probeerden het gewoon opnieuw! De avond was heel leuk, ze hadden een schuimfeest op het strand. En de emmers drank komen gewoon voorbij, want hier koop je niet een glas drank, nee je koopt een emmer(tje) drank. En daar gaat in: een fles rum/wodka, redbull en iets van cola. Dus je kunt je wel voorstellen waarom alle winkels hier pas later opengaan. Ik heb nog een hele mooie cowboy hoed gevonden, die ik mee wilde nemen, maar hij was iets te groot.

De volgende dag belde Katie me op, want zij en Lucy hadden een Jeep gehuurd, en het was een witte jeep. We hebben wat rondgereden, geshopt, een waterval bekeken en we hebben nog een olifantenkamp gezien, wat gewoon in en in triest was. Ik heb dan ook geen foto`s gemaakt en ben niet naar binnen gegaan. 

In Thailand hebben alleen de mensen die voorin zitten een gordel nodig, dus of je nou een auto huurt, of in een taxi stapt, achterin is er geen gordel om om te doen. Maar als de wegen wat hobbelig zijn, kun je zo nu een dan je hoofd stoten aan het plafond. Na onze tour zijn we de andere 2 engelse meiden wezen op zoeken leanne en danielle.

Na een grote zoektocht hadden we ze dan eindelijk gevonden en `s avonds wilden ze naar de Amsterdam bar. Het enige waar Amsterdam bekend omstaat is drugs, dus inderdaad ze verkochten er drugs. 2 van de Meiden namen een mushroom shake. En de rest bleef gewoon nuchter. Maar om er te komen, ik denk dat we wel 1 uur hebben gereden om er te komen, het was zo moeilijk te vinden! Haha, we hebben wel onwijs gelachen. En toen we er eindelijk waren moesten we zo`n stijle heuvel op, dat we dachten okee, dit redden we als we heel veel gas geven. Maar halverwege de heuvel, ging onze lieve witte jeep achteruit. Dus opdat moment zaten we met 5 gillende meiden in de auto. En werd er heel hard op de rem getrapt, door onze heldin Lucy, die ons na een paar spannende minuten veilig heeft afgezet. Daarna zijn we terug gegaan en bleven we slapen bij Leanne en Danielle.

De volgende dag was het dan eindelijk zover! Het was de dag van de Full moon. We hadden allemaal het zelfde shirt gekocht en zijn bij mij gaan zitten. We hadden fluoriserende verf gekocht, zodat we er allemaal spetterend uit zouden zien in de blacklights! Ik dacht dat die ene avond op het strand al druk was, maar dit sloeg echt alles. Ik denk dat het hele eiland naar dit strand was gegaan om te feesten op dit emmerfeestje. De emmers/buckets kon je overal kopen, overal kon je springen door vuur, mambo dansen met vuur, mensen op tafels, mensen in zee, mensen slapend op het strand. Mensen op bars. Iedereen pist hier dan ook in de zee, dus zwemmen is alleen een optie als je te dronken bent om dat te zien. Overal was andere muziek en iedeeen ging helemaal los. Het was gaaf om het te zien en mee te maken. Maar boven alles, de maan was prachtig en de sterren ook. Er was ene soort ring om de maan. Misschien is dat altijd zo, maar nu merkte ik het op. 3 van de meiden hadden hun camera mee genomen. En ik wist dat je niets waardevols mee moest nemen, maar ze wilden foto`s maken met alle gevolgen van dien. 1 camera is in de zee gevallen, 1 camera is gestolen en de andere camera is kwijt geraakt in de taxi. Dus mijn tip: al ga je ooit naar de full moon, neem niet je camera mee 

Toen heb ik afscheid genomen van de meiden en de volgende dag heb ik niets gedaan. Ja op het strand gelegen, foto`s gemaakt, uitgeslapen. Ik was rond 8 uur thuis van de full moon, maar volgens mij ging het wel door tot 10 en aan de verre muziek te horen was er zelfs nog een afterparty!

Dag 26 t/m27: Koh Samui - Bangkok

De dag daarna ben ik naar Koh Samui vertrokken. Ook hier heb ik weinig gedaan. Wel heb ik weer 4 andere engelse meiden ontmoet, Het verbaasd me hoeveel engelsen er wel niet zijn. Het lijkt wel of heel Engeland heeft besloten te gaan backpacken in Thailand. Maar affijn. Met die meiden ben ik naar een avondmarkt geweest en de dag daarna heb ik een duist meisje ontmoet waarmee ik gisteren cocktails heb gedronken. Erg gezellig wederom.

Vandaag is het alweer 3 april en de tijd gaat veels te snel. Over een uur vertrek ik naar Bangkok, met de bus en met de boot, waar ik morgen zal aankomen. Ik wilde eigenlijk meteen door naar Chiang Mai, maar Roxanne, dat Nederlandse meisje, belde me gisteren op dat ze ook 1 dag in Bangkok is. Dus daar ontmoetten we elkaar en dan vertrek ik 5 april naar Chiang Mai! En zij gaat terug naar Nederland.

Ik wil jullie alvast een vrolijk Pasen wensen, want ik ben waarschijnlijk de aankomende dagen niet op internet. Dit jaar voor mij geen paaseieren maar ik zal aan jullie denken!

Liefs en een kus,

Xx

Vallende kokosnoten en echte haaien

Hallo allemaal, daar ben ik dan weer en natuurlijk een dag te laat. Ik zal jullie gelijk uit de spanning halen. Het was inderdaad een 1 april grap. Het is jammer dat ik niet langer kan blijven, anders had ik het misschien nog wel gedaan ook. Maar aangezien sommige mensen niet naar de Mac kunnen zonder mij, zal ik wel terug moeten komen.

Dag 18 t/m 21

Toen we in de bus zaten, werden de mensen die naar Koh Tao gingen ergens om 3uur `s nachts in de middle of nowhere gedropt. Maar gelukkig waren we dus met meer mensen. En telkens als er een bus kwam dachten we: "Jee, we worden opgehaald" , maar in plaats van dat wij opgehaald werden, werden er alsmaar meer en meer mensen gedropt. Maar na 1,5 uur wachten werden we naar de pier gebracht en vanaf daar vertrok onze boot om 7uur naar Koh Tao. Nou als je denkt dan een boot vol is, hier in Thailand kunnen er nog wel wat meer mensen bij hoor. Dus dat betekend: Zitten op de rugzakken van andere mensen, als je niet een ander plekje had weten te bemachtigen.

We zagen de zon opkomen en wat is de zee hier toch prachtig! We zagen springende vissen, eilandjes en vooral heel veel blauw, super blauw water! En toen kwam het eiland in zicht.. Ik geloofde serieus mijn ogen niet. Het zag er zo mooi uit, met de helderblauwe lucht op de achtergrond, grote mooie rotsen, onwijs groene bomen.. Het leek wel een set van hollywood. Maar je kon toch echt van de boot af stappen. Dus nadat ik naar mijn bungalow werd gebracht (wat overigens erg mooi was!) Heb ik even op het strand gelopen.

Toen werd het tijd om te lunchen, en toen ik in een restaurantje zat, zag ik 4 meiden zitten, dus daar ben ik naartoe gelopen om te vragen of ze iets wisten te doen hier `s avonds. En eigenlijk stelden ze voor dat ik met hen mee kon gaan. Ze kwamen uit Engeland. Katie, Lucie, Leanne en Danielle. En toen we naar het strand liepen zagen we allemaal Thaien in het water, waarschijnlijk vissend naar schelpen (zie foto). Je ziet hier de mooiste een raarste dingen.

Toen we eindelijk op het strand lagen, kwam er een ander meisje op ons aflopen en ze kwam heel toevallig ook uit Nederland. En het is best raar om dan weer even Nederlands te spreken, want nu ben ik dat Engels zo gewend. Maar zij zou ook met ons meegaan `s avonds. En in de avond wordt het strand nog spectaculairder, overal lichtjes, hangmatten, goede muziek en je hebt bijna overal mannen die met vuur dansen. Dat ziet er zo gaaf uit!

De volgende dag ben ik gaan snorkelen en wat is dat hier mooi! Ik deed een dagtour, waarbij je om het hele eiland gaat. De meeste mensen die naar Koh Tao gaan, halen hier hun padi, zodat ze kunnen duiken, en dat schijnt nog vele malen gaver te zijn dan het snorkelen, omdat het coraal dan ook echt kleur heeft en je hele grote vissen kunt zien. Maar dat neemt niet weg dat mijn snorkelavontuur ook spannend was! Want ik heb ook heel veel vissen gezien, gekleurde, gecamoufleerde, coraal, zeeplantjes, zeekomkommers, en ik heb een haai gezien!

Het was wel een hele kleine, maar het was toch echt een haai En die avond kwam ik erachter dat ik toch best wel heel erg verbrand was op mijn rug. Ja, pap, ik had dat t-shirt aan moeten doen Die avond ging ik met het Nederlandse meisje, lucienne, eten bij een BBQ, ik heb in mijn hele Thailand tijd, nog nooit zoveel Nederlanders gezien. Ze zaten allemaal daar! Wederom een leuke avond gehad. 

En mijn laatste dag op Koh Tao was iets minder, want het regende en onweerde de hele ochtend, waardoor ik niet veel heb kunnen doen. Dus die avond gingen we weer naar de BBQ, en zijn naar een andere bar geweest, iets verderop en daar zaten die Engelse meiden ook weer. We hadden  besloten om op het strand te gaan zitten, Lucienne en ik met 1 nederlandse en 2 engelse jongens. We zaten er nog geen 30 minuten of we hoorden een harde "plof" Dus iedereen keek om naar mij, en ik had zoiets van.. wat is er gebeurd? 

Bleek er op een kleine afstand van mij, een kokosnoot naar beneden te zijn gevallen. Dus ik moest heel blij zijn, want de kans dat je dood gaat aan een kokosnoot is groter dan opgegeten te worden door een haai. Erg groot dus. Vervolgens wilde ik de kokosnoot wel meenemen, maar hij was nog erg jong, dus dat had geen zin. Ik heb echter wel foto`s van mijn "bijna dood ervaring" 

De volgende ochtend zou ik vertrekken naar Koh Phangan, het eiland van de Full Moon party. Ik zou Lucienne en de engelse meiden daar vast wel zien. Dus we zouden contact houden.

En toen ik op de boot zat naar Koh Phangan werd ik opeens geroepen door iemand, dus ik dacht, wie weet hier nou mijn naam? Waren het Katie en Lucy want we zaten toevallig op dezelfde boot. Zo leuk!

Op naar het paradijs: Koh Tao

Dag 17  Bangkok - Koh Tao

Ja mensen, ik leef nog steeds, maar ik had steeds geen tijd om een verhaal te schrijven, echter wel om de foto`s up te loaden, dus foto`s zonder een verhaal. ;)

Zoals jullie vast al hebben gezien, ben ik naar de slangenfarm geweest om daar, vriendjes te worden met een slang. Geloof mij, ik heb nog nooit zoiets raars vast gehouden. Het voelt zo raar aan een slang! Na deze hele bijzondere ervaring, ben ik heel snel terug naar mijn guesthouse gegaan. En natuurlijk ala laura, was ik net aan op tijd om mijn leven te wagen in het verkeer met mijn persoonlijke scooter taxi. Dat gaat dus zo:

Je stapt achterop met je enorme backpack, de rest van je spullen worden tussen zijn voeten gezet, en dan race je door alle kleine straatjes, rijd je bijna 2 kinderen, 3 honden, 2 katten en een oud vrouwtje omver. Val je bijna van de scooter af, doe je je ogen maar dicht omdat je het niet meer kan aanzien. En hoopt dat je toch echt levend wordt afgezet bij alle anderen die ook naar de eilanden willen gaan. Na deze heftige levenservaring die ik toch echt op mijn to do lijst had staan. Werd ik gedropt bij een grote groep reizigers, die ook allemaal naar de full moon party op 30 maart gaan.

De grote groep werd opgesplitst in kleinere groepjes en uiteindelijk blee ik achter met 15 anderen. Toen hebben we een heel stuk gelopen om nog een paar mensen op te halen, moesten we vervolgens wachten op nog meer mensen. Toen iedereen compleet was, namen we de ferry naar de bus en konden we eindelijk vertrekken, op weg naar de eilanden, met uiteindelijk allemaal hetzelfde doel: Full moon, relaxen, duiken, snorkelen en genieten.

Het is hier echter al een beetje laat en de beheerder van het internet cafe, heeft mij verteld dat hij over 5 minuten sluit. Dus morgen zal ik toch echt de rest moeten plaatsen, maar ik wil jullie het volgende niet ontnemen.

Vandaag heb ik besloten om toch maar 2 maanden langer te blijven. Maar dat vertel ik morgen verder.

Ik vind het lief dat jullie de hele tijd reageren op mijn verhaaltjes en foto`s! Want tussen als deze ervaringen door, denk ik ook best aan jullie

Kus, Xx

Een spin in je BH en duizenden rode mensen.

Dag 13 t/m 16: Ayuthaya & Pak Chong, Khao Yai Nationaal Park

Nadat ik een paar dagen geleden in alle haast mijn blog had afgemaakt, is er natuurlijk al weer heel wat gebeurd. Ik moest me eerst haasten naar mijn guesthouse, en vanaf daar zouden we de tuk-tuk naar het treinstation nemen.

Ik heb jullie nog niet echt veel over Ayuthaya zelf verteld, dus bij deze: Ayuthaya was vroeger de hoofdstad van Thailand, maar toen Thailand oorlog voerde met Birma, werd Ayuthaya overgenomen en verwoest, waardoor de Thaien zich terug trokken naar Bangkok en vanaf daar langzaam aan, hun eigen land weer hebben herveroverd. Bangkok is de de hoofdstad gebleven vanaf toen. Ik denk ook dat dat door de ligging ligt. Maar goed heel veel tempels in Ayuthaya zijn dus ook verwoest, aangetast, het zijn meer ruines. Het was heel mooi om daar met zonsopkomst heen te gaan en het langzaam aan licht te zien worden.

We stonden illegaal bij de tempels, want we waren voor openingstijd naar binnen gegaan. En nog geen 30 minuten later kwamen er allemaal mensen naar binnen lopen. Aangezien wij de enige niet Thaise waren, viel het de politie toch wel op dat wij niet betaald hadden. Dus ik hield mijn hart al vast, want ja voor je het weet zit je hier in de gevangenis niet waar? Maar de man lachte vriendelijk, vroeg waar we vandaan kwamen en vertelde dat we even moesten betalen. Ik stond echt een beetje perplex, want als je zoiets in Nederland doet, dan heb je en een boete en je mag mee naar het politiebureau.

Maar goed we waren dus bij het treinstation aangekomen en hadden een kaartje gekocht. Dus toen we zaten werden we weer gecontroleerd. Bleken we met zijn allen in de verkeerde coupe te zitten. Weer geen probleem we moesten even wat bij betalen, wat uitendelijk ook niet hoefde, want we hadden een station te veel betaald. Wat een vriendelijke mensen zeg. In de trein zat ik naast een Thaise vrouw die erg goed engels sprak, en ze liet me allemaal dingen proeven die ze gekocht had in de trein. Maar toen ik haar ook wat wilde geven, hoefde ze het niet. Ze bedoelen het echt allemaal lief en oprecht ( de meesten dan, laat ik dat maar zeggen). Ze vertelde dat ze naar haar familie ging omdat haar neefje monnik zou worden. Het is de bedoeling dat elke jongen een tijdje monnik wordt. Dat is goed voor de familienaam. Je kan monnik zijn voor 1 week, 3 weken, 1 maand of 3 maanden, als ik het goed heb begrepen. Je hebt er ook een paar bij die het volgens mij hun hele leven doen.

Toen we aankwamen op het treinstation, kwamen er al wanhopig veel mensen op ons aflopen, do you need guesthouse? special price for you! Wij zijn uiteindelijk met meneer Cheap meegegaan, die zei dat zijn guesthouse erg Cheap was. Omdat het te al te laat was om nog naar het park te gaan ( de treinreis duurde namelijk 4uur).  De volgende dag zijn we al liftend naar het Khao Yai park gegaan. Een vriendelijke man nam ons mee in zijn pick up truck, en wederom was niets te gek op de weg. Nu moet ik zeggen dat een dode hond met al zijn ingewanden op de grond er niet zo fijn uitziet, zo op de vroege ochtend, maar oke.

Eenmaal bij het park aangekomen begonnen we eerst met een kleine wandeling, waarbij we over bruggetjes gingen, langs bamboe bomen, lianen en noem maar op. En overal om je heen hoor je de jungle geluiden. Insecten die in een boom zitten. Die maken echt een raar geluid. Het klinkt gewoon alsof er mensen met een electrische zaag aan het zagen zijn. En dat dachten we ook eerst, maar het Thaise meisje vertelde dat het insecten waren. Ik denk dat het uit de kluit gewassen krekels zijn geweest, gelukkig heb ik ze niet gezien Daarna hebben we gelunched en kwam onze gids eraan. Toen hebben we een tocht van 4 uur gelopen. En die man liep snel, alsof hij de trein moest halen, ik had het wel kunnen zijn! Maar zo snel loop ik niet heuveltjes op met mijn sandalen Elke keer als hij stil stond bleek hij wel iets te zien, iets wat wij nit zagn, dus we knikten steeds maar heel braaf. We hebben wel een hornbill gezien, wat een hele speciale grote vogel blijkt te zijn. Witte spring beestjes, ze leken wel op, ja ik weet niet waar het op leek. Een spin met heel veel poten, maar het zou ook een klein bloemetje kunnen zijn. Het bleken rupsen te zijn wat later mooie vlinders zullen worden. We zagen wandelende takken en zoveel mooie bomen, bloemen enz. Maar omdat die man zo snel liep, kon ik niet echt fotos maken. Toen we naar de auto liepen om terug gebracht te worden, zagen we nog de restanten van een hert, dat door een wilde hond aan stukken was gescheurd en opgegeten. Echt wat bizar om te zien! Na de tocht werden we afgezet bij onze kampeerplek.

Aangezien het al 5 uur was en we onze tenten nog moesten opzetten wilden we eerst wel even eten. Maar alles bleek al om half 4 te sluiten, dus we zouden geen eten hebben voor de avond, want niemand had ons iets verteld over de sluitingstijden. En terug rijden naar het begin zou ook niet echt zinvol zijn, want de kans dat dicht zou zijn, was ook erg groot.

Gelukkig was er een engelse man die ons wel naar een winkeltje iets verderop wilde brengen en daar hebben we chips, drinken en noodlesoep ingeslagen, om toch een beetje de avond door te kunnen komen. Daarna hebben we onze tenten opgezet. Overal liepen aapjes rond en toen het donker werd liepen er zelfs herten en stekelvarkens over het kampeerterrein. Dat is nog eens kamperen in de natuur zou ik zo maar zeggen. Dus als je naar de wc wilde, moest je echt op passen of er geen aap of stekelvarken op je af kwam.

Ik kwam erachter dat ik een vriendje met me meedroeg, meneer de teek, hij dacht even mee te kunnen genieten van mijn bloed. Dus ik heb snel de tekentang van Sandera gepakt (Dankjewel San) En hem er netjes uitgehaald, het nare beest bewoog nog steeds, dus we hebben hem maar op het kampvuur gegooid. Eten had geen zin, de chips zag er toch wat beter uit.

De volgende dag zouden we een lange tocht van 6 uur gaan lopen om 3 watervallen te bekijken. Inclusief de waterval uit de film The Beach. Dus vol verwachting liepen we de tocht, met weer hele bijzondere dingen. Mooie vlinders, bloemen en een leguaan/varaan? Tijdens het lopen voelde ik opeens iets heel raars, ik moet jullie vertellen dat ik echt onwijs bang ben voor spinnen, het maakt niet uit hoe groot of hoe klein het is, ik krijg het er spaans benauwd van! Maar goed ik voelde dat er iets op me viel en het prikte, en voor ik het wist, liep die spin mijn BH in! Ik wist niet hoe snel ik hem moest verwijderen, dit alles duurde misschien 30 seconden, maar het leek wel heel lang te duren. Na deze heftige ervaring, kwamen we bij de eerste, droge waterval. Want ja het is het droge seizoen en dat betekend blijkbaar geen waterval De beroemde waterval uit de film was een klein straaltje maar de 3e was beter. Daar mochten we bij zwemmen. Ik heb er even ingestaan, maar ik had mijn bikini niet aangedaan, omdat er van te voren werd verteld dat we er niet konden zwemmen, ivm met krokodillen. Dat kon ik natuurlijk niet maken tegenover jullie, want gezien jullie reacties willen jullie graag dat ik blijf schrijven! Overigens hebben we wel zon krokodil gezien!

Na de tocht zijn we naar de bus gebracht om terug te gaan naar Bangkok en Ayuthaya, tenminste ik wilde naar Ayuthaya, maar daar was het te laat voor, dus ik zit nu weer in Bangkok

De taxi kon mij niet helemaal naar Kao San road brengen en al snel snapte ik waarom! Duizenden maar dan ook duizenden rode mensen, hadden de weg geblokkeerd. Overal waar ik keek zag ik rood. Het was totaal niet eng, en ik denk dat iedereen een beetje te overdreven reageert, want toen ik daar zo liep met mijn rugzak en een foto wilde maken, reageerden de mensen heel normaal, en ze probeerden het een beetje uit te leggen. Ze staan daar gewoon met zn allen te zwaaien en te klappen met rode vlaggen, luisteren naar toespraken, waar ik vanaf mijn guesthouse van kan mee genieten. Ik vind het totaal niet gevaarlijk overkomen. Dus ik ben er vandaag nog even langs gelopen, maar niet zo lang. Het is bijzonder om te zien dat ze het zo lang volhouden om daar te staan, ze hebben toiletten neergezet en eetstalletjes, sommige mensen blijven er zelfs slapen! Vandaag heb ik niet zo heel veel gedaan, ik heb wat lokale tempels bekeken en over een lokaal 2ehands marktje gelopen. Wat erg leuk was om te zien! Morgen wil ik naar het park en misschien naar de snake farm. En savonds vertrek ik naar de eilanden. Op naar Koh Tao! Het schilpadden eiland.

Maak jullie vooral geen zorgen over het feit dat ik hier in Bangkok zit, want naar mijn idee valt het allemaal wel mee. De fotos red ik nu niet meer, want ik ga slapen, het is hier namelijk al half 2 snachts! Een fijne avond!

Liefs, XX.

En wederom bedankt voor jullie leuke reacties!

Het is geweldig om hier te zijn..

Volgende pagina »